کمربندی خرم‌آباد؛ قربانگاهی که در غفلت مسئولان جان می‌گیرد

گروه اجتماعي «خبرگزاری دانشجو» - کریم زینی وند؛ صحبت از کمربندی 10 کیلومتریی است که تا کنون جان حدود 200 نفر از مردم مظلوم کرگاه شرقی خرم آباد را گرفته است، مردمی که هیچ فریادرس و مامن و پناهگاهی ندارند و هیچ کس خون بر زمین ریخته آنها را نمی بیند و همه گوش ها و چشم ها بر فغان و ناله پدران و مادران جوان از دست داده و کودکان پدر و مادر فدا شده و یتیم بسته شده است.

این محور خطرناک دو سر دارد که هر یک از دیگری خطرناک تر مي باشد؛ یک سر آن در ورودی بدرآباد است و سر دیگر آن در ورودی کمالوند.

به احتمال زیاد شاید شما روزی روی گرده آن راه رفته اید، پس خدا رو شکر کنید اگر مورد خشم این اژدها قرار نگرفته اید، اما چه بسا مرحله بعدی نوبت شما باشد پس خیلی مواظب باشید.

آری صحبت از کمربندی خرم آباد است کمربندیی که چون کمربند انفجاری هر روز خانواده ای از خانواده های کرگاه شرقی را داغدار می کند.

آیا می دانید در 10 کیلومتر حدود 200 نفر کشته یعنی چه؟! آری یعنی اینکه در این محور در هر کیلومتر 20 نفر و در هر 50  متر یک نفر قربانی حادثه رانندگی شده و جان داده است! آیا تا به حال خطرناک تر از این جاده که هنوز کمتر از دو دهه از عمرش نگذشته دیده یا شنیده اید؟! چه کسی باید از خود بپرسد خون این همه انسان بی گناه به گردن کیست؟

به راستی کدام کمربندی را در دنیا سراغ دارید که یک زیرگذر در آن نتوان دید، یک چراغ خطر در آن وجود نداشته باشد و شب های ظلمانی آن وحشت قبر را به یاد انسان نیندازد؟! با این وجود ساکنان دهها روستا و دهستان همچون بدرآباد سفلی و علیا، تلوری سفلی و علیا، دارایی، انار در، ده باقر، سرخده سفلی و علیا، چشمه سرخه، انگز، روستای سالی بزرگ و کوچک، قریه صاحب الزمان، کاکا شرف، پل بابا حسین، گوشه، چنار خیری، سنگ تراشان، چوبتراش، تاف و خارزار، و ده ها روستای کوچک دیگر و علاوه بر این تردد ده ها وسیله نقلیه از افراد گردشگر که برای تفریح به آبشار نوژیان و کوه های اطراف سفر می كنند هر روز مجبورند که از گرده این اژدهای خشم آلود عبور کنند.

در تمام این مسیر افرادی که می خواهند از جنوب کمربندی به قسمت دیگر آن ورود كنند باید به صورت مستقیم وارد این کمربندی شوند و هیچ زیرگذر یا روگذری وجود ندارد که آنها را به صورت صحیح به مسیر تردد خویش برساند و وقتی هم وارد مسیر می شوند قدم در جاده ای می گذارند که اولین اشتباه آخرین اشتباه است؛ اين مسير چون میدان مین می ماند که باید هر آن منتظر انفجار آن در زیر خودروی ورودکننده به آن جاده بود.

حال سوال من از شما مسئولان این است که اگر تمام این 10 کیلومتر را بخواهید تیر برق نصب کنید چقدر هزینه دارد؟ آیا دوبانده کردن این مسیر حق هزاران راننده ای نیست که هر روز از آن تردد می کنند؟ آیا مردمان مظلوم و بی دفاع این روستاها حق ندارند برای آمدن به شهر خرم آباد و سایر جاده ها از یک زیر گذر یا روگذر بهره مند شوند؟ آیا زدن چند چراغ راهنما وجدان به خواب رفته مسئولان را بیدار نمی کند؟ آیا از خودتان پرسیده اید گناه این مردم چیست؟ مردمی که ده ها شهید و جانباز تقدیم انقلاب کرده اند؛ مردمی که میزان مشارکتشان در تمامی انتخاب های گذشته بالغ بر 85 درصد بوده است، مردمی که به حق خود قانعند و تا به حال هیچ گونه مشکل امنیتی و سیاسی را برای نظام مردمی جمهوری اسلامی فراهم نکرده اند، مردمی که بزرگواری و عزت نفس آنها زبانزد مردم استان و حتی مردم سراسر ایران اسلامی است.

خدا می داند شما در پیشگاه عدل الهی مسئولید و هیچ جوابی هم نمی توانید به دهها خانواده داغداری داشته باشید که به سوگ عزیزانشان تا آخر عمر عزا دارند.

زیبنده نظام جمهوری اسلامی نیست که مسئولانی چنین دور از درد و رنج مردم بر مصادر مسئولیتی آن تکیه کنند؛ اگر از همان روزی که به نقل از عوام و خواص که بودجه تعریض این مسیر در جیب پیمانکاران بی تعهد رفت، علاج واقعه را می کردید، امروز شاهد این خونریزی که بیشتر به یک جنگ تمام عیار شبیه است، نبودید.

به کدامین گناه این مردم کشته می شوند؟ حال بیایید اگر ذره ای وجدان و انسان دوستی در وجودتان مانده است از ادامه این حوادث تکان دهنده جلوگیری کنید، دستانتان را به خاطر خدا و نجات خلق خدا بالا بزنید و نگذارید باز هم امثال کودکان تورج بی پدر و مادر شوند، حاج سلیمان ها کمرشان از داغ پسر خمیده گردد، گلی چون جواد زیر چرخ ماشین های سنگین پرپر شود و اعظم زرین جویی و خواهرش مظلومانه از لابه لای خودروی پرس شده بیرون آورده شوند و ده ها مورد دیگر، بیایید خود را به خواب نزنید یا اگر هم واقعاً خوابید بیدار شوید.