ماجرای دو پایی که تاریخ‌ساز شد

گروه سیاسی «خبرگزاری دانشجو» - فرشید جعفری؛ همیشه تصویر بزرگی از شهید رجایی در ذهن داشتم. همه اش هم به خاطر نقل اتفاق تاریخی از ایشان در کتاب های دوران دبستان بود.

 

سالش را یادم نیست، اما اصل موضوع را خوب یاد گرفتم و به یاد دارم. ماجرای پای شهید رجایی روی میز کنفرانس خبری سازمان ملل؛ آن زمان در اوج قضایای گروگان‌گیری و آغاز جنگ ایران و عراق، جهان مشتاق شنیدن سخنان نماینده یک کشور انقلابی بود.

 

ماجرای گروگان گیری نیز حساسیت دیدگاه های رئیس جمهور ایران را دوچندان کرده بود. در هنگام برگزاری کنفرانس خبری، وقتی خبرنگاران از وضعیت گروگان ها در ایران می پرسند و اینکه چرا ایران با آمریکا دشمنی دارد؟ شهید رجایی در یک حرکت غیرمنتظره، پای مجروح شده از شکنجه های ساواک را بر روی میز مي گذارد!

 

شهید رجایی با این کار، که برای او و بقیه هیئت ایرانی هم غیرمنتظره بود، خواست با آثار شکنجه دوران شاه به خبرنگارانی که از وضعیت گروگان های آمریکایی سوال می کردند، نشان دهد و علت دشمنی ایران را با آمریکا که حامی شاه بود، به آنها بفهماند؛ آن روز پای رجایی، نمادی از استکبارستیزی و روشن ساختن چهره واقعی غرب در جهان بود.

 

امروز نیز پس از گذشت سال ها، این خبر غیررسمی و شیرین نقل می شود؛ بار دیگر دکتر سعید جلیلی، پای مصنوعی اش را که نشانی از سیاست های خصمانه آمریکا و غرب در جنگ تحمیلی است، بر روی میز مذاره می گذارد تا خاطره رجایی را در ذهن ها زنده کند.

 

می گویند در مذاکرات قبلی با 1+5 وقتی یکی از طرف های مذاره کننده، ایران را تهدید می کند و می گوید اگر کوتاه نیایید حمله می کنیم، جلیلی پای مصنوعی اش را در می آورد، روی میز می گذارد و می گوید: این پا را در جنگ قبلی دادم، پای دیگرم را هم در جنگ بعدی می دهم.

 

این رفتار ابوالفضلی دکتر جلیلی در کنار سایر رفتارهای عزتمندانه ایشان، ما را بیشتر به تامل درباره این سخن شهید آوینی وامی دارد که گفت: «ما به انرژی هسته ای خواهیم رسید، به همان چیزی که برازنده ماست، اما قدرت در جای دیگری رقم خواهد خورد؛ قدرت در پنجه ایمان بسیجی هاست. انرژی هسته ای در جگر اینهاست.»

 

آن چیزی که ما را به پیروزی و عزت رسانده و قدرت حقیقی را رقم زده است، نه انرژی هسته ای، بلکه پرورش انسان هایی چون جلیلی و سردار سلیمانی هاست؛ این واقعیتی انکار نشدنی است که هراس غرب و شیطان بزرگ نه از انرژی هسته ای است و نه از قدرت نظامی ما، بلکه از ایمان بسیجی هاست. از همان کسانی که قدرت ایمانشان برتر از هر سلاح مادی است و امروز جلیلی تعبیر زیبای جمله شهید آوینی شده است؛ اینکه ما به انرژی هسته ای دست یافته ایم، اما قدرت واقعی در جگر بسیجی هاست.

 

پیشنهاد می کنم مسئولان محترم آموزش و پرورش و وزارت ارشاد، جلیلی و سلیمانی و مردانی چون ایشان را هم در کنار این همه محتوا به کتاب های تاریخ معاصر ما اضافه کنند تا وقتی کودکان و جوانان ما، آن همه وادادگی و ذلت تاریخی در دوران خفت بار قاجار و پهلوی و رفتارهای برخی دولتمردان پس از انقلاب اسلامی را می خوانند، با بزرگمردانی چون جلیلی و سلیمانی نیز انس پیدا کنند؛ قول می دهم به جایی برنخورد.

 

حداقلش این است که یک کودک دبستانی مثل آن روزهای من، به جای مرد عنکبوتی، یک جانباز کربلایی را اسطوره می سازد؛ البته اگر این کار را هم نکنند، باز مطمئنم که تاریخ این مرز و بوم و مقاومت اسلامی و حافظه تاریخی ملت ایران و تمام مسلمانان و ملل آزاده جهان، این صحنه های غرورآمیز مقاومت را به خوبی ثبت خواهد کرد و به آن افتخار می کند.