مناطق محروم در انتظار جهادگران جوان

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ زمان دوباره سپری شد و اکنون حس و حال دانشجویانی که خود را برای رفتن تا دل محرومیت‎ها آماده کرده اند، تماشایی است؛ واقعا خلق خاطراتی به یادماندنی با دستان گره‌گشای جوانان ایرانی ستودنی و زیباست.

 

آری؛ رازی در دل این محرومیت ها نهفته که هر چه پنهانش را می کاوی به خدا نزدیک تر می شوی. نمی دانم آیا راز این حس قشنگ را دریافته ای؟ حسی که بی دعوت عاشقان را به سوی خود فرا می خواند. بله، درست حدس زده ای، اخلاص.

 

اخلاص اگر در کوله بار این جهادگران موج نمی زد اکنون تعلقات مادی آنها را بازیچه و سرگرم خود می نمود؛ نه اشتیاق حضور در عرصه های کمک رسانی به مردم.

 

اگر می خواهید از حال و هوای اردوهای جهادی روستاهای استان گلستان باخبر شوید در این مجال کوتاه، لحظاتی ما را با همسفران جاده عشق همراهی کنید. آنچه از مقابل دیدگانت می گذرد لحظه به لحظه این سفر جهادی و معنوی است پس با ما باشید.

 

حوالی ساعت 4 بعدازظهر پنج شنبه، هشتم تیرماه بود که به همراه سرگرد علی لشکربلوکی، مسئول ناحیه بسیج دانشجویی استان گلستان و خانم میرعرب، مسئول سازندگی ناحیه بسیج دانشجویی راهی اولین اردوی جهادی دانشجویی به روستاهای محروم شهرستان گنبدکاووس شدیم.

 

 

اولین تمرین جهادی از روستای امیدآباد که در 21 کیلومتری گنبدکاووس قرار داشت، شروع شد. دانشجویان جهادگر دانشگاه های گنبد کاووس در مدرسه این روستا مستقر شده بودند تا خالصانه‌ترین احساس پاکشان را از محل آموزش و پرورش جایی که کودکان درس زندگی می آموزند، آغاز کنند.

 

نکته ای که در این سفر برایمان جالب بود اینکه سرگروه و اعضای گروه همگی شان برای اولین بار در اردوهای جهادی شرکت می کردند و با شور و اشتیاقی مثال زدنی کلاس های آموزشی، علمی و هنری را برای علاقه مندان این روستا برگزار می کردند.

 

خوب است بدانید این گروه با همراهی و پشتیبانی دو برادر از بسیج دانشجویی گنبدکاووس به نام های انصاری و علیزاده هدایت می شد.

 

در باور جهادگران احساسی زیبا وجود داشت که می خواستند مشتاقانه با برداشتن گام هایی استوار، کربلا نرفته کربلایی شوند و نام خود را در کارنامه جهادی به زیباترین شکل ثبت کنند.

 

 

عملیات خدمت رسانی در روستای امیدآباد و روستاهای فیضیه 1 و فیضیه 2، امیدآباد، امیدیه، توحید 1 و 2 فراهم شده است و این مناطق هر لحظه در انتظار جهادگران جوان بودند.

 

طاهره مشایخ، مسئول گروه جهادی عاشقان ولایت از فعالیت های گروه خود چنین می گوید: 28 دانشجوی دختر از دانشگاه های گنبدکاووس و غیرانتفاعی شمس برای اولین بار به مناطق محروم اعزام شده اند و قرار است 15 روز به همنوعان خود در این سفر معنوی خدمت رسانی کنند.

 

علی لشکربلوکی، مسئول ناحیه بسیج دانشجویی استان گلستان نیز از فعالیت خوب نیروهای جهادی قدردانی کرد و از آنها خواست تا نسبت به مستندسازی فعالیت هایشان اقدام کنند و اضافه مي كند: بنا داریم امسال گروه های برتر را به سفر کربلا و گروه های موفق را به مشهد مقدس اعزام کنیم؛ همچنین به کسانی که بهترین دل‌نوشته، خاطره و سفرنامه را بنویسند کمک هزینه سفر به کربلا اهدا می شود.

 

از میان خواسته های بحق مردم، هر یک از اعضای جهادگر به پیشنهاداتی که روستاییان خواستار آن بودند، اشاره کردند که در این میان، اعزام طلبه خانم برای پاسخ به مسائل شرعی یکی از این خواسته ها بود که این موضوع با استقبال خوب مسئول ناحیه بسیج دانشجویی استان گلستان مواجه شد.

 

 

آنچنان غرق حرف ها و صحبت های جهادگران دانشجو بودم که ناگهان صدای بلند کودکانی مرا به سمت کلاسشان کشاند و از پشت پنجره نظاره گر آنها شدم. کودکان به زبان انگلیسی شعر می خواندند و وقتی شعرشان تمام می شد برای خودشان دست می زدند و پشت میزهایشان بالا و پایین می پریدند.

 

آن لحظه برایم خیلی جالب بود. کلاس که تمام شد تصمیم گرفتم با یکی از کودکان مصاحبه ای بکنم. فاطمه دختر 11 ساله ای بود که در این کلاس ها شرکت می کرد؛ همین طور برای نقاشی و آشپزی نیز ثبت نام کرده بود تا اوقات فراغت خوبی داشته باشد.

 

فاطمه از آرزوهایش برایم گفت و اینکه دوست دارد روزی مشکل بی آبی روستایشان حل شود و شاهد سختی هایی که مادر برای فراهم کردن آب می کشد، نباشند.

 

حسن دانش آموز دیگری بود که دوان دوان به سویم آمد و درباره آرزویش گفت: خانوم ما آرزو داریم یک کامپیوتر داشته باشیم.

 

آرزوهای کودکانه بچه ها بوی صداقت می داد و دوست داشتم آنقدر بی نیاز بودم تا خودم هر یک از آرزوهایشان را برآورده کنم.

 

 

پس از شنیدن صحبت های بچه ها نزد مسئولان بسیج دانشجویی گنبدکاووس که چندین سال تجربه حضور در اردوهای جهادی داشتند رفتم تا از نتیجه اردوهای جهادی به این روستا مطلع شوم. علیزاده و انصاری مي گويند: از سال 87 حدود پنج سال متوالی است که گروه جهادی به این روستا برای خدمت رسانی حضور می یابد چراکه محرومیت در آن هویداست و حتی از نیازهای اولیه هم برخوردار نیستند.

 

انصاری ادامه مي دهد: وقتی برای اولین بار به روستای امید آباد آمدیم این روستا حتی دهیاری هم نداشت و از لحاظ بهداشتی و فرهنگی نیز در سطح پایینی بود که با پیگیری های مداوم و مطالبه از مسئولان شهرستانی، دهیاری را در این روستا تأسیس شد، سطل های زباله در روستا قرار گرفت، جاده روستا شن ریزی گردید و با برگزاری کلاس های مختلف آموزشی سطح فرهنگ نیز بالا رفت که رسیدن به این جایگاه در سایه تلاش جهادگران دانشجو به وجود آمد.

 

 

مجید سارانی، دهیار امید آباد زمانی که متوجه شد جهادگران دانشجو به روستایشان آمدند خود را به سرعت به مدرسه رساند و ما نیز جلو رفتیم و در خصوص روستا از او پرسیدیم و وی مي گويد: از حضور دانشجویان بسیجی در روستا خوشحالیم و تابستان چشم به انتطار اردوهای جهادی هستیم؛ چر اکه از زمان ورود آنان تغییرات قابل توجهی در روستا به چشم می خورد.

 

وی مي افزايد: این روستا حدود 500 نفر جمعیت دارد و از امکانات اولیه نظیر فقدان آب آشامیدنی سالم، نداشتن گاز، خانه بهداشت و غسالخانه بشدت رنج می بریم.

 

دهیار امیدآباد تاکید مي كند: مسئولان فقط هنگام انتخابات خبر ما را می گیرند و سپس ما را به فراموشی می سپارند.

 

وی در ادامه مي گويد: سالهاست که بی آبی گریبانگیر مردم روستا است و به وضوح می توان بی تفاوتی مسئولان محلی را نسبت به آن دید.

 

ساعتی بعد راهی روستای فیضیه 1 می شویم. تابلویی کهنه از ورود ما به روستایی خبر می دهد که انگار چیزی از آبادانی و سرسبزی به ارث نبرده است؛ گرچه در روستاهای امیدآباد، فیضیه 1 و 2 نیز مردم از فقدان آب، گاز، راه های مناسب، خانه بهداشت و غسالخانه رنج می بردند.

 

 

به مسجد روستای فیضیه 1 رفتیم. در مسجد همچنان باز بود و عده ای از جوانان در مسجد روستا جمع شده و برای کودکان کلاس های آموزشی گذاشته اند. جوانانی که بدون چشم داشتی و با حداقل امکانات کیلومترها از خانه و کاشانه خود دور شده اند. آنها در پی پست و مقام نیستند و تنها نگاهشان خدمت به مردم و جلب رضایت خداست.

 

آری جوانان، خانه کعبه را در این روستاها یافته اند و حرم امن الهی آنها پای دیوار همین مسجدهای قدیمی است که نیاز به بازسازی دارد.

 

در بازدیدی که از چند روستا داشتیم چهره فقر به معنای واقعی آنقدر زیاد بود که واقعا دلمان سوخت که چرا مردم مظلوم روستا حتی از ابتدایی ترین نیازها نیز محروم اند و چرا هنوز عده ای آرمان پیر جماران را عملی نکرده اند.

 

یکی از معضلات استان گلستان این است که دوربین های صدا و سیما برای به تصویر کشاندن محرومیت ها و عقب ماندگی های استان راهی مناطق محروم نمی شوند؛ چه بسا، یک بار پخش شدن یک محرومیت از طریق رسانه ملی بتواند عزم مسئولان استانی و کشوری را برای رفع آن محرومیت برانگیزد؛ اما افسوس و...

 

برخی از مسئولان، مسئولیتشان از منظر روابط سیاسی بوده نه خدمت خالصانه و تعهد و در کاری که نفعی برایشان نداشته باشد، شرکت و همکاری نمی کنند. آن هم اردوی جهادی که هیچ برد تبلیغاتی برای آنان ندارد و باید مخلصانه کار کرد که این هم برای این آقایان سخت است.

 

 

در مسیر بازگشت از لشکر بلوکی که چندماهی است عهده‌دار مسئولیت بسیج دانشجویی گلستان شده و اولین تجربه اش در اردوهای جهادی است به مصاحبه پرداختم و نظرش را در خصوص اردوی جهادی جویا شدم.

 

وی مي گويد: اردوهای جهادی دو اثربخشی عمیق دارد؛ اول برای خود فرد هجرت‌کننده که تجربه کسب می کند؛ چراکه این دانشجویان در آینده عهده‌دار مسئولیتی مهم در جامعه می شوند و حضور در قلب محرومیت ها و حس کردن مشکلات، آنها را برای مدیریتی دلسوزانه آماده می کند.

 

مسئول ناحیه بسیج دانشجویی استان گلستان مي افزايد: تجربه اولم است و از لحاظ کاربردی ابهامات زیادی وجود دارد. احساس می کنم اندیشه ها، نگرش ها و تفکرات کاربردی لازم است و صرفا تجربه نگاری و مباحث تئوریک جوابگو نیست؛ چراکه در حوزه عمل و اقدام قرار داریم.

 

 

لشكربلوكي ادامه مي دهد: با توجه به وجود قومیت های مختلف در استان گلستان باید فرهنگ‎سازی را برقاعده بومی استوار کنیم که موفقیت بیشتری در پی دارد.

 

وي خاطرنشان مي كند: فعالیت های جهادی باید در حوزه نشر و مستند به تصویر کشیده شوند و به رویت مردم استان برسد تا عملا فرهنگ و روحیه جهادی در بدنه جامعه نفوذ پیدا کند و نباید اردوها صرفا محصور به دانشجویان شود بلکه آحاد جامعه نیز اگر در اردوهای جهادی شرکت داده شوند کمک های خوبی خواهد شد؛ مثلا طرح های جهادی فرهنگیان، پزشکان، هنرمندان و...