آقای خوبی‌ها سلام

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو» - نفیسه بندری؛  

 

آقای خوبی ها سلام

 

خورشید هر روز به امید آمدنت می خندد، پروانه ها با عشق به تو پر می زنند و آفتابگردان ها به آرزوی دیدار توست که به سمت خورشید سر می چرخانند.

 

و در آن فراسوی کره خاکی کودکی زیر پوتین های ستم جان می دهد، کشوری زیر بایدهای زورگویان از نقشه جغرافیا محو می شود و نفت به قیمت گرسنگی میلیون ها خانواده فروخته می شود.

 

و هنوز نبض زمان می زند

 

پنجره های امیدم را هر روز به شوق وصالت به سمت باغ باز می کنم، هر چند که مدت هاست درختانش برگی نمی دهند و آفت زده اند از تزویر و فریب و دروغ.

 

کویر رسم منتظران نگاهت است تا تو بیایی و زنگارها از رسم پاک شود.

 

آقای خوبی ها!

 

زودتر بیا تا خوب بودن معنا یابد و خوبی کردن تنها برای رضای خدا جانی دوباره بگیرد.

 

حالا که سالروز میلادت است بیا تا کاممان در حضورت شیرین شود.

 

بیا و همراه باش بزرگمردی را که از جنس خودتان است و سال هاست خون دل می خورد، اما همچنان تسبیح صبورش را در دست دارد.

 

مولا جان، ای یوسف زهرا

 

پس كي می آیی تا انتقام سیلی مادرتان زهرا (س) را بگیری؟

 

بیا و چله هر صبحگاه دعای عهدمان را جواب گو، بیا که انتظار سخت است

 

مهدی جان بیا و چشمان مانده به راهت را روشن کن که سال هاست هر جمعه به شوق دیدنت منتظر ندای «انا المهدی» است؛ وقتی که بر دیوار خانه عشق تکیه می کنی.

 

پدربزرگ سال ها بود كه هر صبحگاه شمعدانی هایش را به امید تو آب می داد، اما باز تو نیامدی و او رفت و حالا مادربزرگ تمام قنوتش پر است از دعای فرجت.

 

می دانم که سال هاست در بیابان های سرگردانی گرد خود می چرخم و راهم را به بیراهه کج کرده ام، خودت دستم را بگیر و از گرداب ضلالت رهایی بخش.

 

اگر چه گناه با خون و استخوانمان عجین شده، اما بدان که مهرت با قلب هايمان گره خورده و همیشه جاری است، حتی در کوچه های تاریک كه عده اي نابینای حقیقتند.

 

پس بیا تا با هم باشیم روی نقشه جغرافیای جهان، تا کودکان ستمدیده را زیر سقف سعیدت پناه دهي و پناه لحظه هايمان باشي یا صاحب الزمان ...