لزوم حفظ سلامت خانواده‌ها از چنگال این فیلم‌ها

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ «زمانی برای دوست داشتن»، «زنان ونوسی مردان مریخی»، «پرستوهای عاشق»، «در امتداد شهر»، «کنسرت روی آب»، «مقلد شیطان»، «اسب حیوان نجیبی است» و «قصه پریا» تازه ترین آثاری هستند که وارد شبکه نمایش خانگی شده اند.

طیف فیلم های متنوعی که عموما در عنوان متنوعند و متفاوت، ولی در محتوا تقریبا همگی از یک متد و روش و منش پیروی می کنند که اين منش عبارت است از سطحیت نازل و کیفیت پایین و برداشتی دست چندم از کلیشه های رایج در آن شبه ژانری که فیلم ها ظاهرا تحت لوایشان ساخته شده اند.

اگر «زمانی برای دوست داشتن» را یک فیلم کودک بدانیم که البته برای بزرگترها ساخته شده و کمتر ربطی به بچه ها دارد و «اسب حیوان نجیبی» است را هم یک ابزورد غیرحرفه ای و غیراینجایی فرض کنیم که حسابش از سینمای ایران از هر حیثی جداست، می ماند «قصه پریا» که فیلمفارسی مد روز و نازلی است دست پخت فریدون جیرانی که از روزگار خوبش که فیلم های متوسط می ساخت بسیار دور افتاده و جدا شده و مابقی هم که فیلم های مخاطب گرای سطحی زده ای  هستند که حتی ارزش یکبار دیدن هم ندارند.

البته ناگفته نماند که این فیلم ها هر یک دارای نکات و نشانه گذاری های ضد اخلاقی و منافی با عرفیات جامعه متشرع هم هستند که در برخی با رویکرد ابتذال ظاهری و به اصطلاح «رو» رخ می نمایند و در برخی هم با کنایه و در پوشش و لایه های زیرین داستان و آدمهایش.

اما آنچه می توان گفت بر همه این طیف سایه گسترانده همان موضوع کیفیت پایین و بی ارزش بودن ساختاری است که ابدا کمکی به ارتقای سطح بینش بصری مخاطب و دانش سینمایی او نمی کند.

حال سوال اینجاست که تدارک دیدن این بسته فرهنگی و هنری برای خانواده ها و مهیا کردن زمینه نمایش آنها در محیط مقدس خانواده چه میزان ضرر و زیان فکری و فرهنگی را به افراد جامعه تحمیل می کند و اساسا چرا باید زمینه انتشار چنین فیلم های نازلی برای عموم مردم جامعه آن هم پس از اکران فرسایشی و ناامیدکننده اکثر این فیلم ها فراهم آید؟

چه سودی در این کار، آنهم برای چه کسانی نهفته است؟

جز همان شبه هنرمندانی که با ساخت و پرداخت چنین آثار نازل و غیر قابل دفاعی به نابودی تربیت بصری مخاطب ایرانی و فهم سینمایی اش کمر همت بسته اند و او را هر روز بیش و پیش از دیروز، ناتوان و سطحی پسند و باسمه ای محور می خواهند و می طلبند؟

ابتذال و بلکه استهجان منتشر و مستتر در این فیلم ها به خصوص در آثاری مثل «زنان ونوسی ...»، «کنسرت روی آب»، «در امتداد شهر»، «پرستوهای عاشق» و «قصه پریا» چرا باید مثل خوره وارد محیط خانواده های مسلمان ایرانی شود؟

فیلمی مثل «قصه پریا» که یک اباحه گرایی جنسی و هدم و توهین به ارزش های دینی و زیر سوال بردن موضوعاتی مثل عفاف و حجاب را تئوریزه می کند و از بی حیایی و لیبرالیسم جنسی دفاع می نماید، چه جایگاهی در جامعه مسلمان ایرانی باید داشته باشد؟

چرا و بر چه اساسی باید این فیلم با آن همه رویکرد بیمار و مباحث غیراخلاقی در شبکه نمایش خانگی منتشر شود و مثل انگل به جسم لطیف و شریف خانواده های متدین و پاک ایرانی نفوذ و رسوخ یابد؟

آیا زمان آن فرانرسیده است که بر شبکه توزیع نمایش خانگی نظارت بیشتری صورت گیرد و با عنایت به فر اگیری و گسترش قابل توجه این رسانه، فیلترهای مطمئن تر و جدی تری برایش تعبیه گردد؟

باور کنیم که ارزش پاکی و حفظ سلامت خانواده های ایرانی بیش از اینها می ارزد. نمی ارزد؟!