از وراي ابراندودي يك هجرت

محمدرضا محقق:

«سرب» در كارخانه سينمايي مسعود كيميايي اثر شاخصي محسوب مي شود، فيلم را در پهناي سينماگريش، فارغ از مضمون، مي توان تجلي رنگ آميزي ميزانس دانست، شكوه و شكوه اي كه از نوعي پرداخت جدي و سنگين حكايت مي كند و بر ساخت و ساختاري در هم آميخته با درام  تلخ و زمستانيش دلالت دارد.

«سرب» در فرآيند سينمايي اش از جلوه اي منحصر به فرد مجموعه بازيگري گرفته تا عنوان فيلم كه انتخابي جا ندارد و تكان دهنده است، همگي در ريتمي همخوان و پيشرو به برآيندي عميق از مضمون هجرت، و تلخي غربت، و اضطراب و التهاب ناشي از زر و زور وتزوير مي رسد.

بازي خاطره انگيز و با استاندارد چهره هاي اصلي فيلم، موقعيت يگانه اي براي جلوه هاي محكم بازيگري و كمك به همان رنگ آميزي كارآمد پيش گرفته پديد آورده است.

هادي اسلامي، امين تارخ، فريماه فرجاني، فتحعلي اويسي، جمشيد مشايخي و پروين سليماني در نقطه گذاري فيلمنامه اي و آمد و رفت هاي داستاني پوشش بسيار ماندگار و خوب براي جلوه هجرت انساني فيلم فراهم ساخته است.

«سرب» تلاقي نوعي حديث نفس انساني و فضاي منبعث از تاريخ دوران مهمي از حيات اجتماعي- سياسي مردمان ايران زمين و حضور اشغالگران در روزهاي فرسايشي پس از دومين جنگ جهاني است.

فيلمي كه توانست تا آنجا كه مقدورات بينش و كاربلدي كارگردان، امكانات سينمايي ايران و ….، سينماي اش اجازه مي دهد، به فضا سازي نزديك بشود.

اين فضا سازي در كنار بازيگري در يك داد و ستد و همپوشاني سينما ورزانه، مهم ترين مولفه به يادماندني سرب است.

«سرب» از جمله آثاري است كه در كارنامه كيميايي در عين داشتن ويژگي هاي فرميك و نشانه گذاري هاي مالوف او به داستان گويي و درام هم مرهون و مديون و اصرار است چيزي كه در آثار اخير كيميايي و به ويژه در حكم و البته رئيس به كلي به فراموشي يا انكار سپرده شده و اساساً نشاني از آن نوع داستان گويي و شخصيت پردازي وجود ندارد.

علاوه بر اين فيلم «سرب» از جهت نوستالژي و بعضي كاركردهاي فرامتني اش و از جمله بازي هاي درخشان، كوشين جذاب و در مجموع، فضاسازي درخشانش در تاريخ سينماي ايران به يك جلوه و خاطره ماندني و غيرقابل انكار تبديل شد و اين بارقه براي اكنونيان نيز در تجربه چند باره ديدن  فيلم دوباره به تازگي و ديگر بارگي، تكرار مي شود./انتهاي پيام/