وقتي از تئاتر حرف مي زنيم از چه چيزي حرف مي زنيم؟

در اثناي جشنواره تئاتر فجر شاهد بروز يك اتفاق خجسته و دوست داشتني بوديم. ديدن اجراي تئاتر «من اين شير را براي سوزاندن لب هاي تو ريخته ام» به كارگرداني «ندا اعتمادي نيا» كه در نگاه نگارنده بهترين اثر اجرا شده در طول جشنواره تا به امروز بوده است.

اجراي ميزانسي جمع وجور اما متناسب و در هم تنيده و به ويژه بازي بسيار گيرا، روان و تاثير گذار بازيگر نقش زن كه نقش قهرمان زن داستان را در اين تئاتر به اعتبار و جديت و زيبايي به تصوير كشاند.

انتخاب و تلفيق خوب و موسيقي، لحاظ كردن نشانه گذاري هاي خوب بياني و تصويري و روايت منسجم و متصل داستان، از و يژگي هاي به چشم آمدني و بر دل نشستني اين تئاتر خوب و قابل قبول بود.

در مقايسه با ساير اجراهاي اين دوره از جشنواره، تئاتر «من اين شير را براي سوزاندن لب هاي تو ريخته ام» در جايگاهي بس بالاتر و در مختصات استانداردي ديگر قرار مي گيرد كه بدون شك بخش قابل توجهي از اين رخداد را مرهون و مديون بازي فوق العاده قهرمان زن داستان است.

نكته اينجاست كه با عنايت به مضمون ملتهب و مستعد داستان، تئاتر هرگز در ورطه مباحث اروتيك يا سوء استفاده هاي معمول از موفقيت هاي داستاني، اين گونه در نغلتيد و بر جاده متعادل و متوازن روايت و بازي و موسيقي و داستانش در رفت و آمد بود.

به نظر مي رسد اجزاهايي اين چنين نيازمند توجه و قدرگزاري بيشتري هستند؛  چراكه با نگاهي به ساير تئاترهاي اجرا شده و اساساً متن و حواشي جاري و ساري در اين دوره از جشنواره تئاتر دانشگاهي و روبرو شدن با اجراهاي به شدت نازل و مضحك و بعضاً وقيح، ارزش و اهميت يك كار خوب و پاك، جايگاه ديگري مي يابد./انتهاي پيام/