تماشاگران سركارند

يكي از نشانه هاي روشن اينكه يك كسي، خوشي بزند زير دلش، اين است كه فيلم به اسم «كارگران مشغول كارند» بسازد. و بعد هم براي اينكه دهان منتقدين را ببندند، مثلا بگويد من اين فيلم را براي خودم ساخته ام. يا اصلا فيلم را به نحوي استعاري و كنايي و خاص بسازد كه بشود آن را به ساحت تاويل برد و حرف هاي احيانا  مهم و حجيم از دلش بيرون آورد.

تمام قضيه اين است كه چند نفر دارند از يك جاده مي گذرند كه .... اصلا اجازه دهيد، متن خلاصه فيلم را كه در بولتن جشنواره آمده، عينا بخوانيم:

«چهار دوست قديمي در حاشيه يك جاده كوهستاني متوجه تخته سنگي عظيم مي شوند و وسوسه مي شوند تا آن را از جا بكنند. ولي هيچكدام از تمهيداتي كه به ذهن افراد براي جابه جا كردن سنگ مي رسد، كار ساز نيست...»

فيلمي كوته بينانه و در اوج بلاهت كه حتي نمي توانم باور كنم آن را براي جشنواره خارجي ساخته اند. مثلا اين فيلم بي داستان و بي جذابيت، چه حرفي براي گفتن مي تواند داشته باشد مال آن ور آبي ها  و محض خاطر آنها؟!

آدم هاي جعلي، نقش هاي باسمه اي و باري به هر جهت، بي توجيه به ذره اي شخصيت پردازي، نداشتن داستان و در عين حال، نپروراندن يك ايده هر چند ضعيف و ناقص با حرف ها و رفتارها و منش هايي كه معلوم نيست مال مردم كجاي جهان است و اصلا مي تواند مال آدميزاد -آن هم از نوع ايراني و شرقي اش – باشد يا نه!

اينها و ساير لوازم يدكي آقاي حقيقي در فيلمش كه اتفاقا به درستي فرموده اند فقط به درد خودشان مي خورد، مي شود فيلم به دشت مهم و بكر «كاگران مشغول كارند.»

خب ايده اش(؟!) هم كه مال آقاي كيارستمي است و گويا حس شاگردهاي خود خوانده ايشان كه وضعيتي ملهم از موقعيت مقدس پا در هوا بودن است، هنوز دارد قرباني مي گيرد!

فقط مي ماند انتخاب مثال زدني و غير احمقانه هيئت محترم انتخاب جشنواره كه اين اثر گرانسنگ را در بخش مسابقه سينماي ايران جاي داده است.

خب، مثل اينكه اينها همگي با هم هماهنگ كرده اند و همه راضي اند از همه چيز.

پس خوش باشيد دوستان!

/انتهاي پيام/