تدارك تاملاتي در باب هنر سينما

سينما ذاتي مدرن دارد و رهاوردي غربي. اين غربي بودن نه الزاماً پيش درآمدي بر مفهوم تهاجم فرهنگي دارد و نه صرفا گوياي يك پيش بيني ايدئولوژيك است. نه؛ سينما غربي است، به اين معنا كه متولد تمدن جديد غرب است و خواه ناخواه فرهنگ و متدلوژي غرب را با خود به همراه خواهد داشت.

سينما، تدبيري غفلت گرايانه و جذاب است براي «سرگرم شدن» مخاطب و اين تخاطب با تغافل نسبتي تام و تمام دارد، در ذات.

ذات سينما، همراه و همگام با تغافل است و شكل گيري و رشد و نمو سينما در سايه و سايه همين «غفلت» پديد مي آيد و انجام مي پذيرد.

سينما ذاتي غربي دارد و غرب جز در فرهنگ و هويت و ايدئولوژي تعريف نمي شود؛ حتي اگر اين ايدئولوژي، بي فرهنگي و سكولاريسم و ليبراليسم و اباحه گري و بي قيدي و لاابالي مسلكي و ... چيزهايي از اين دست باشد كه هست.

ذات غرب بر اباحه است و ذات اين اباحه هماره در تدارك منابر و مراعي و مظاهري حتي با رنگ آميزي ايدئولوژيك ديني و مذهبي براي خود بوده است؛ مذهب اباحه؟

گفتيم كه سينما از همان «آداب فيلم ديدن»ش بر غفلت به عنوان رسانه اي فراگير، بنا نهاده شده است. تشريفات ورود به سالن ها و ترتيب نشستن و شكل و شمايل و رسم و عادت فيلم ديدن در سينما، مصداق تام و تمام همين در رسيدن به ساحت غفلت و فرو غلتيدن در فضاي تغافل و تخاطب مبتني بر آن است.

سالن تاريك سينما و تماشاگراني كه در تاريكي و ظلمات خودخواسته و هزينه بر و گران اين محوطه، منتظر به نمايش درآمدن يك «دروغ بزرگ» هستند؛ كه همان تصوير خيال كارگردان و ديگر عوامل سازنده فيلم بر پرده سينما باشد.

اين غفلت همراه با لذت هاي خلسه آور است براي مخاطب كه او را از دنياي واقعي و روزمرگي ها و دردها و مصايب ناشي از آن رهانده و به ساحت خلسه آور و آرام و جذاب «سرگرمي» مي برد و از او بازيگري مي سازد در ميدان سينما كه مي تواند و بايد قواعد اين بازي را رعايت كند تا به آن لذت وعده داده شده نايل آيد./انتهاي پيام/