در نيمه آخرين ماه بهار

با چشمهاي هيز
                 دجّال وار
دشنه بر کف و دشنام بر لب
به نيزه هاي ايستاده ي شب
                        تکيه داشتند
مردان هول
مردان وحشت و بيم
در جان شب
               خوفي عظيم گذر داشت
خوف زوال خواب
بيم افول ديو
هر چند گاه
ترس تولد آفتاب
                 رعشه بر اندام خواب مي افکند
ما در ولايت خويش
غريب وار تکيه به کنجي
منشور امنيت بيگانه را
                  بيگانگان خودي رقم زده اند
اين درد را
وقتي به کوه گفتيم
آهي کشيد و
                    چکه
                    چکه
                    فرو ريخت
هيچ قامتي
جرأت ابراز ايستادگي نداشت
ما اين خرابي بي حد را
                         تعبير حادثه کرديم
وقتي که خاک
                 از شوق بوسه ي آفتاب
                              - بيتاب –
در انتظار عبور نسيم بود
و صبح ستايشگر مردي
                       از جنس آفتاب
در عرصه ي کشمکش آفتاب و شب
مردي برهنه
                   چونان چشمه هاي صاف
دلگير از هميشه ي تاريکي
فرياد را
از منتهاي گلويش عبور داد
و پلک پنجره ها را
               به باغ نور گشود
و بذر عشق را
                 به نيت تقوي
                 به خاک ريخت
شب زبون
                  دستي به حيله برد
                 و زَهره ي پنجره ها
                 از سياهي ترکيد
و خاک، سوگوارِ آمدن شب بود
آفتاب
                      از ميان آسمان غروب کرد
و قلبها در حافظه ي عشق
                                            مي تپيد   
با کوله بار هزاران دل
هزار دل
به بدرقه ي  هجرت غمگنانه ي آفتاب رفت
هزار دل به غربت تبعيد
در روزگار بعد
                    شب تهاجمي پيروز
                            در خون
                                     نشست
و بذرهاي عشق
                     از قلبها شکفت
و آفتاب برآمد
                    از انزواي غربت و تبعيد
                                                                                            15 خرداد 136
انتظار فرج از نيمه خرداد كشم

از غم دوست در اين ميکده فرياد کشم

دادرس نيست که در هجر رُخش داد کشم

داد و بيداد که در محفل ما رندي نيست

که بَرَش شکوه برم، داد ز بيداد کشم

شادي ام داد، غمم داد و جفا داد و وفا

با صفا منّت آن را که به من داد، کشم

عاشقم عاشق روي تو، نه چيز دگري

بار هجران و وصالت به دل شاد کشم

در غمت اي گل وحشيِ من اي خسرو من

جور مجنون ببرم، تيشه فرهاد کشم

مُردم از زندگي بي تو، که با من هستي

طرفه سرّي است که بايد بَرِ اُستاد کشم

سال ها مي گذرد، حادثه ها مي آيد

انتظار فرج از نيمه خرداد کشم

حضرت امام خميني(ره)