تابلوي به سرقت رفته

كاش دور و بر ما اين همه دلبند نبود
و دلم پيش كسي غير خداوند نبود

آتشي بودي و هر وقت تو را مي ديدم
مثل اسپند دلم جاي خودش بند نبود

مثل يك غنچه كه از چيده شدن مي ترسيد
خيره بودم به تو و جرات لبخند نبود

هر چه من نقشه كشيدم به تو نزديك شوم
كم نشد فاصله، تقصير تو هر چند نبود

شدم از «درس» گريزان و به «عشقت مشغول»
 بين اين دو چه كنم نقطه‌اي پيوند، نبود

مدرسه جاي كسي بود كه يك دغدغه داشت
جاي آن‌ها كه به دنبال تو بودند، نبود

بعد از آن هر كه تو را ديد رقيبم شد و بعد
اتفاقي كه رقم خورد، خوشايند نبود

آه‌ اي تابلوي تازه به سرقت رفته
كاش نقاش تو اين قدر هنرمند نبود

/انتهاي پيام/