كسي نشانه اي از يار مهربان بدهد

كسي مسير خدا را به من نشان بدهد
دل سياه مرا دست اسمان بدهد
درون پيله ي سردرگمي اسيرم، آه!
كسي براي پريدن به من توان بدهد

به دشت خيره شدم تا مگر كه قاصدگي
نشانه اي به من از يار مهربان بدهد
و كاش رنگ غزل هاي ناسروده ي من
بهار شعر مرا شور ناگهان بدهد

هزار بيت به وصفش قصيده مي خوانم
اگر كه بغض گلو گير من امان بدهد
هميشه منتظرم تا عزيز خوش خبري
خبر از آمدن او دوان دوان بدهد

چه سرد مرد، ام اين جا، كجاست دستي كه
به بند بند وجودم دوباره جان بدهد؟

* سروده اي از سيد محمد باباميري.

/انتهاي پيام/