كم اگر با دوستانم مي نشينم، جرم توست

هم چنان كه برگ خشكيده نماند بر درخت
مايه‌ رنج تو باشم، رفع زحمت مي كنم

اين دهان باز و چشم بي تحرك را، ببخش
آنقدر جذابيت داري كه حيرت مي كنم

كم اگر با دوستانم مي نشينم، جرم توست
هر كسي را دوست دارم در تو رويت مي كنم

فكر كردي چيست موزون مي كند شعر مرا
در قدم برداشتن‌هاي تو دقت مي كنم

يك سلامم را اگر پاسخ بگويي، مي روم
لذتش را با تمام شهر قسمت مي كنم

ترك افيوني شبيه تو اگر چه مشكل است
روي دوش ديگران، يك روز تركت مي كنم

توي دنيا هم نشد، برزخ كه پيدا كردمت
مي نشينم تا قيامت با تو صحبت مي كنم

/انتهاي پيام/