اي در همه‌ عمر ستم ديده هماره

اي از غم تو بر جگر سنگ شراره
اي در همه‌ عمر ستم ديده هماره

كي مثل تو در حبس ستم بازوي بسته
برقبر خود از جور عدو كرده نظاره

تو آيه‌ تطهيري و دشمن به چه جرات
با جام مي خود به سويت كرد اشاره

از هجر تو بايد كمر كوه شود خم
جايي كه گريبان ولايت شده باز

تا ماه جمالت به دل خاك نهان شد
بر چهره ز چشم حسنت ريخت ستاره

سوزد جگرم بر تو كه با پاي پياده
همراه عدو رفتي و او بود سواره

از تيغ زبان زخم فراوان به دلت بود
از زهر ز پا تا به سرت سوخت دوباره

فوجي بي آزار دلت دست گشودند
قومي ز دفاع تو گرفتند كناره

ميثم دگر از اين غم جانسوز نگويي 
از نوك قلم جاي سخن ريخت شراره

شعر از غلامرضا سازگار

/انتهاي پيام/