استعانت از قرآن؛ گام اول و آخر

محمدرضا محقق - بخش ادب و هنر؛ ترديدي نيست كه در اين راه گام اول و آخر، استعانت از قرآن است. اگر آن سان كه در بخش‌هاي قبلي متذكر شديم، بي توجه به حقيقت قرآن، نمي توان قدم در آن سلوك هنر ورزانه گذاشت و نيز آنكه بي تسلط بر سخت افزار تصويري و سينماورزي نيز نمي توان محصولي در خور و متاعي قابل فراهم آورد، اين نكته را نيز يادآور مي شويم كه تمام اين‌ها و علاوه بر اينها و ماقبل و اثناء و ما بعد اينها، زير چتر استعانت از قرآن و معرفت به آن در هر مرتبتي و بنابر هر لياقتي كه باشد و بضاعتي و فراهم آيد، معنا مي پذيرد و شكل مي گيرد.

و ترديدي نيست كه استعانت از قرآن، مفهومي انساني و حقيقتي و معرفتي و متاعي عاطفي است كه با سلاح علم و ايمان و صلاح يقين و اطمينان انسان را به سر منزل مقصود رهنمون مي سازد.

و اشارت «لا يمسه الا المطهرون»، كه حقيقت فراهم آوردن زمينه‌هاي رسيدن به لياقت هنروزي قرآني را براي ورود به سلوك هنرمندانه متذكر مي گردد.

چه بسيار تجربه‌هاي نافرم و بدريتم و عبث كه با ظاهري آراسته به شعائر، راه به دل مخاطب نبردند و چه كم و معدود و محدود تجربه‌هاي مقدس و ماندگاري كه به ظاهرپرستي و به دور از شعار، به حقيقت مطلب رسيدند و دركي عرفاني و تاثيري شهودي بر دل و ديده مخاطب بخشيدند.

تجربه‌هايي همچون «الرساله»، يا همان «محمد رسول الله(ص)» يا «سريال امام علي(ع)»، از اين دسته اند و از اين پايه.

و در اين راه سنگلاخ و سترگ و صعب و خطير، اين استعانت از قرآن و صاحب آن است كه هنرمند را در سلوك هنرورزانه اش محافظت مي نمايد «و ما ابري نفسي ان النفس لاماره بالسوء الا ما رحم ربي ان ربي غفور رحيم، و قال الملك ائتوني به استخلصه لنفسي فلما كلمه قال انك اليوم لدنيا مكين امين، قال اجعلني علي خزائن الارض اني حفيط علم، و كذلك مكنا ليوسف في الارض يتبوا منها حيث يشاء نصيب برحمتنا من نساء و لانضيع اجر المحسنين./انتهاي پيام/