وطنم چه بي نظيري، وطنم چه باشكوهي

وطنم بين دو دريا، دو افق، دو سرزمينه
آفتاب از نفس كه افتاد، روي شونه‌هاش مي شينه

وطنم گنج عتيقه، رد زخماي عميقه
بستر بوسه و خنجر از رفيق و نارفيقه

برزخ گريه و خنده، بغض بي اراده‌ي من
رو كتيبه‌هاش نوشته، سرگذشت ساده‌ي من

طعم گريه‌هاي شرجي، طعم خنده‌هاي كوهي
وطنم چه بي نظيري، وطنم چه با شكوهي.

وطنم بين دو دريا، دو افق، دو آسمونه
كوچه‌هايش به سمت دريا، افقش به رنگ خونه

اي شكوه بي نظيرم، اي غرور سربلندم
بذار دستات و ببوسم، بذار زخمات و ببندم.