اي ماهي طلايي مرداب خون من

چون سنگ ها صداي مرا گوش مي كني‌
سنگي و نشنيده فراموش مي كني

دست مرا كه ساقه ي سبز نوازش است
با برگ هاي مرده هم‌آغوش مي كني

گمراه تر ز روح شرابي و ديده را
در شعله مي نشاني و مدهوش مي كني

اي ماهي طلايي مرداب خون من
خوش باد مستيت كه مرا نوش مي كني

تو دره ي بنفش غروبي كه روز را
بر سينه مي فشاري و خاموش مي كني

در سايه ها، «فروغ» تو بنشست و رنگ باخت
او را به سايه از چه سيه پوش مي كني

/انتهاي پيام/