هفتا آسمونم نمی‌تونند منو از تو بگیرن

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛  از چند ماه مونده به میلاد آقا امیرالمومنین دور هم جمع می شن و لحظه شماری می کنن برای رسیدن جشنی که خودشون اسمشو گذاشتن جشن دیدار با پدران آسمانی و گاهي نامه اي هم براي پدرانشان مي نويسند.

 

به نام خدایی که اشک را آفرید تا سرزمین وداع آتش نگیرد

 

سلام به بابای خوبم

 

می بینی دیگه هفتا آسمونم نمی تونند منو از تو بگیرن، نشون به اونشونی که الان نامم رسیده به بهشت و تو دستاته و این یعنی این بار هم ما بردیم، چون فرسنگ ها هم کم آوردن از عشقمون، حسابی هم کم آوردن.

 

اما با وجود اینکه بردم، بازنده ام؛ چون بازی زندگی تو را از دست دادم، تویی که سایه بومم بودی و شونه هات ناودون هق هق هام.

 

چند سالی میشه یک سنگ مرمر سیاه سنگ صبورم شده چند سالی میشه که به جای شونه هات سر رو سنگ می زارم.

 

تو را خدا تا گرمی دستات تو غم هام گم نشده یه کاری کن بابا جون، بابا بذار این چشما که ۱۶ ساله رو عکست خیره مونده پلک زدنت رو ببینه، به خدا توقع زیادی نیست.

 

دیگه نمی خوام گله کنم که چرا وقتی رو تاب می نشستم کسی نبود هلم بده، دیگه نمی خوام گله کنم که هر موقه اسم پدر میومد آسمون چشام بارونی می شد، دیگه نمی خوام گله کنم که تو فرم های مدرسه جای امضات خالیه، دیگه نمی خواهم بگم که مامان خیلی تنهاست...

 

نه دیگه نمی خوام گله کنم، باور کن.

 

فقط، فقط دوست دارم امشب وقتی چشمامو می بندم تو رو ببینم.

 

دوست دارم تو چشات نگاه کنم و بگم بابای خوبم روزت مبارک این فرصتو بهم بده. 

 

مهدیه، دختر شهید در سالروز شهادت پدر
 

/انتهاي پيام/