«حال خوب زن»؛ روایت جسورانه یک تابوی زناشویی در اولین فیلم محمد برزکی

به گزارش خبرنگار فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو فیلم «حال خوب زن» به کارگردانی محمد برزکی، ملودرامی روان‌شناختی است که بی‌پرده به یکی از تابوهای کمتر گفته‌شده در روابط زناشویی می‌پردازد. داستان حول زوجی جوان شکل می‌گیرد که ناتوانی در برقراری ارتباط جنسی، آن‌ها را به مرز فروپاشی عاطفی می‌کشاند و فیلم، با نگاهی زنانه، این گره خاموش را واکاوی می‌کند.

روایت آرام، بدون افت ریتم
«حال خوب زن» با ضرباهنگی آهسته پیش می‌رود، اما این کندی هرگز به ملال نمی‌انجامد. مکث‌ها حساب‌شده‌اند و سکوت‌ها کارکرد روایی دارند. فیلم کم‌دیالوگ است، اما نگاه‌ها، حرکات بدن و بازی‌ها بار اصلی معنا را به دوش می‌کشند و مخاطب را درگیر جهان درونی شخصیت‌ها می‌کنند.

مهتاب ثروتی؛ بازی جسورانه و کنترل‌شده
زوج اصلی فیلم با بازی مهتاب ثروتی و علی مرادی اگرچه ستاره‌محور و پرزرق‌وبرق نیستند، اما جان قصه را به‌درستی منتقل می‌کنند. در این میان، بازی مهتاب ثروتی نقطه اتکای فیلم است؛ اجرایی جسورانه و تاثیرگذار از زنی که برای حفظ زندگی مشترک، در جدالی فرساینده با خود گرفتار شده است. او به‌خوبی لایه‌های پنهان آسیب، اضطراب و رنج روانی را به تصویر می‌کشد. در مقابل، شخصیت مرد اگرچه ظاهراً همراه است، اما فاصله ذهنی او با جهان آسیب‌دیده زن، به سردی و گسست عاطفی منجر می‌شود.

فیلمنامه ظریف و نگاه زنانه
فیلمنامه با ظرافتی قابل توجه، روایت را از منظر زن پیش می‌برد؛ روایتی که همدلانه است اما اغراق‌آمیز نمی‌شود. راه‌حلی که سارا (مهتاب ثروتی) برای عبور از بحران انتخاب می‌کند، مسیری دردناک و فرساینده است. اختلالات روانی او مانند OCD، به‌همراه پیشینه آسیب‌های گذشته، زنی تحصیل‌کرده و مدرن را به سمت تصمیم‌هایی غیرعقلانی و پرهزینه سوق می‌دهد؛ تصمیم‌هایی که بیش از درمان، رنج می‌آفرینند.

نمادپردازی و زبان تصویر
نمادپردازی‌های فیلم، به‌ویژه استفاده از اسب و پیوند آن با گذشته شخصیت زن، هوشمندانه و قابل تأمل است. نشانه‌شناسی نام‌ها نیز لایه‌ای معنایی به روایت اضافه می‌کند؛ سارا و ابراهیم ارجاعی ظریف به داستان حضرت ابراهیم و ساره دارند که می‌تواند در خوانش‌های تفسیری فیلم نقش‌آفرین باشد. تناژ رنگی خنثی و طراحی لباس با رنگ‌های سرد، به‌خوبی با احوالات درونی شخصیت‌ها هم‌راستا شده است.

ضعف پرداخت در نقش مشاور
در کنار نقاط قوت، نقش مشاور در فیلم حضوری کم‌رنگ و بی‌جان دارد؛ عنصری که می‌توانست با پرداخت دقیق‌تر، عمق روان‌شناختی روایت را افزایش دهد، اما به‌سادگی از کنار آن عبور شده است.

«حال خوب زن» تلنگری جدی به زوج‌هایی است که با چالش‌های مشابه، اما ناگفته، دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ مسئله‌ای که در بسیاری از موارد، به یکی از ریشه‌های اصلی طلاق بدل شده است. محمد برزکی در نخستین تجربه سینمایی خود شاید شگفتانه‌ای بزرگ رقم نزده باشد، اما فیلمی خوش‌ساخت، جسور و قابل تأمل ارائه داده است؛ اثری که در چهل‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر نمره قبولی می‌گیرد و نوید ظهور کارگردانی حساس به مسائل انسانی و اجتماعی را می‌دهد.