پاتریشیا مارینز: ایران پدافند هوایی خود را کامل‌تر و گسترده‌تر کرده است

به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری دانشجو، پاتریشیا مارینز، تحلیلگر نظامی گفت: ایالات متحده امروز برآورد دقیقی از سامانه‌های پدافند هوایی ایران که در دوران آتش‌بس بازسازی و تقویت شده‌اند، ندارد.

در روزهای اخیر، رسانه‌ها گزارش دادند که ایران الگوهای پروازی جنگنده‌های آمریکایی را در طول حدود ۴۰ روز جنگ بررسی و واحدهای جدیدی را با رویکرد تاکتیکی متفاوت مستقر کرده است.

این موضوع، همراه با این واقعیت که ساقط شدن چند جنگنده در طول جنگ نشان داد تاکتیک‌های نظامی آمریکا بیش از حد قابل پیش‌بینی شده‌اند، به ایران این امکان را داده که بسیار موثرتر عمل کند.

پیشرفت شبکه حسگرهای ایران بسیار فراتر رفته و دیگر فقط آسمان را پوشش نمی‌دهد؛ بلکه حالا حتی رفتار خلبانان آمریکایی را هم پیش‌بینی می‌کند: از مسیرهای معمول ورود و خروج، ارتفاع‌های عملیاتی، تا زمان‌بندی سوخت‌گیری هوایی و الگوهای جنگ الکترونیک و اختلال راداری.

ایران به ‌جای اینکه فقط سامانه‌های نابود شده را بازسازی کند، یک شبکه مدرن پدافند هوایی را ارتقا و گسترش داده، شبکه‌ای که از فیبر نوری، ارتباطات رمزگذاری ‌شده مقاوم در برابر فناوری کوانتومی و ساختار غیرمتمرکز استفاده می‌کند و همین باعث شده در برابر جنگ الکترونیک بسیار مقاوم‌تر باشد.

سامانه‌های دوربرد IRST که ایران در حال استقرار آنهاست از حسگرهای سرد شده با فناوری کرایوژنیک استفاده می‌کنند و از مزیت ارتفاع بهره می‌برند. وقتی حسگر تا دماهای بسیار پایین خنک می‌شود، نویز حرارتی خود دستگاه کاهش پیدا می‌کند و در نتیجه می‌تواند تغییرات بسیار جزئی گرما را از فاصله‌های خیلی دورتر تشخیص دهد.

صحبت از سامانه‌ای است که به ‌طور عادی شعاع کشف حدود ۱۵ کیلومتر دارد، اما وقتی روی ارتفاعات و کوه‌ها نصب شود، برد شناسایی آن می‌تواند به بیش از ۵۰ کیلومتر برسد. دلیلش این است که قرار دادن حسگرهای الکترواپتیکی و مادون قرمز در ارتفاعات بالا، آنها را بالاتر از لایه‌های متراکم آلودگی، رطوبت و گردوغبار قرار می‌دهد و ضعف اصلی این سیستم‌ها را کاهش می‌دهد؛ چون این سامانه‌ها در هوای مه‌آلود یا ابری معمولا دقتشان را سریع از دست می‌دهند.

برای اینکه بهتر متوجه شوید: این شبکه ایرانی که بخش بزرگی از آن اصلا مبتنی بر رادار نیست، از حسگرهای IRST استفاده می‌کند؛ یعنی نوعی چشم حرارتی که دائما آسمان را برای پیدا کردن نشانه‌های گرمایی مثل موتور هواپیما یا اصطکاک بدنه با هوا اسکن می‌کند، حتی برای شناسایی هواپیماهای رادارگریز.

در کنار آن، حسگرهای EO مثل دوربین‌های فوق ‌پیشرفته با وضوح بالا عمل می‌کنند. وقتی IRST یک منبع گرمایی را پیدا می‌کند، سیستم EO روی هدف زوم اپتیکی انجام می‌دهد تا شناسایی تصویری انجام شود.

این کار به اپراتور اجازه می‌دهد تشخیص دهد هدف دقیقا چیست: پهپاد دشمن، جنگنده، یا حتی هواپیمای غیرنظامی؛ و به این ترتیب از شلیک اشتباهی به نیروهای خودی جلوگیری می‌شود.

این سامانه‌های یکپارچه عنصر سومی هم دارند: فاصله‌یاب لیزری. این سیستم برای کسری از ثانیه یک پرتو نامرئی شلیک می‌کند تا فاصله دقیق هدف را اندازه‌گیری کند و موشک بتواند با دقت بسیار بالا شلیک شود.

ایران همه این فناوری‌ها را در قالب شبکه‌ای نظارتی به نام گونه‌های سپهر توسعه داده، ایستگاه‌های رهگیری الکترواپتیکی و مادون قرمز (IRST) که به شکل برج‌ها یا واحدهای متحرک عمل می‌کنند و به ‌صورت غیرفعال، از ده‌ها کیلومتر دورتر به دنبال رد گرمایی هواپیماها و پهپادها می‌گردند.

این شبکه، یک سامانه نظارتی چندطیفی است که از ده‌ها ایستگاه ثابت و متحرک تشکیل شده و به ‌سرعت در امتداد سواحل خلیج فارس و اطراف استان اصفهان در حال گسترش است.