قول‌هاي فرانسه و انگلستان: طرح آمريكا را وتو مي‌كنيم

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»؛ حسن روحاني، دبير اسبق شوراي عالي امنيت ملي در گفت‌وگو با روزنامه اعتماد اظهارات جالب توجهي درباره عملكرد خود به عنوان مذاكره كننده ارشد ايران در مسئله برنامه هسته اي ايران داشت.

 

وي با تأكيد چند باره بر اين نكته كه اهداف هسته اي كشور مصوب نظام بوده و او دخالتي در آن نداشته است، گفت: «آمريكا تصميمش اين بود كه پرونده را به شوراي امنيت ببرد و ما در دوره خودمان نگذاشتيم پرونده به شوراي امنيت برود و در برابر آمريكا ايستاديم.»

 

روحاني افزود: «تلاش‌هاي ما به گونه‌اي بود كه در نوامبر سال 2004 يعني در سال 83، شوراي حكام به اتفاق آرا راي داد كه فعاليت‌هاي هسته‌اي جمهوري اسلامي ايران در سايت‌هاي اعلام شده صلح‌آميز است؛ اين مصوبه شوراي حكام در آن مقطع زماني است كه آمريكا هم عضوي از آن به شمار مي‌رود، آمريكايي‌ها كه روز اول مي‌گفتند ايران دنبال فعاليت نظامي است، خودشان راي دادند كه فعاليت ايران صلح‌آميز است.»

 

نكته قابل تأمل اين جاست كه آقاي روحاني به اين نكته اشاره نكرده كه در قبال اين امتياز كوچك و موقتي، «پروتكل الحاقي» و «ترتيبات اجرايي» از طرف مذاكره كننده هاي ايراني پذيرفته شد؛ سندهايي كه به موجب آنها آژانس بدون تصويب شوراي حكام مي توانست از هر مكاني در كشور كه صلاح ببيند بازديد كند، اقدامي كه باعث شد غرب اشراف بسيار زيادي روي جزئيات فعاليت هاي هسته اي كشورمان و اطلاعات افراد دخيل در آن پيدا كند، اشراف اطلاعاتي اي كه بعداً قدرت اقدامات سياسي و حتي تروريستي عليه فعاليت ها و دانشمندان هسته اي كشورمان را به بيگانگان داد.

 

رئیس مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام در ادامه ضمن بيان اثرات ديپلماسي آن سال ها در مقابله با تهديدات آمريكا گفت: «علت اينكه ما سه وزير خارجه اروپا را به تهران دعوت كرديم و مذاكرات سعدآباد را ترتيب داديم اين بود كه اروپا در برابر آمريكا بايستد تا اين پرونده به شوراي امنيت نرود و اين را آقاي فيشر در خاطراتش نيز مورد تصريح قرار داده است و مي‌گويد ما در تهران به مقامات تهران قول داديم كه پرونده ايران به شوراي امنيت نرود و اين قولي بود كه ما از آنها گرفتيم. من هيچ‌گاه اين موضوع را در مصاحبه‌ها نگفته بودم. اروپايي‌ها در مذاكرات به ما قول دادند كه نمي‌گذاريم اين پرونده به شوراي امنيت برود. اين مي‌شود سياست خارجي فعال؛ سياست خارجي فعال و منفعل از آثارش مشخص مي‌شود. اصولا ديپلماسي هم هنر است و هم علم.»

 

وي در ادامه افزود: « ايستادم و با آنها بحث كردم كه اگر آمريكا پرونده را به شوراي امنيت برد، شما طرح آمريكا را وتو مي‌كنيد يا نه؟ هم انگلستان و هم فرانسه گفتند ما از حق وتو استفاده مي‌كنيم. مسئولان از من اين مسئله را نخواسته بودند، ولي من از اروپايي‌ها اين قول را در مذاكرات گرفتم.»

 

روحاني به اين نكته اشاره نكرد كه در ازاي اين قول هايي كه از اروپايي ها در مذاكرات گرفتند، همه فعاليت هاي غني سازي كشورمان به حالت تعليق درآمد تا جايي كه اره برقي هم در سايت نطنز پلمپ شده بود؛ همچنين وي اشاره اي به پيشنهاد تعليق 15 ساله فعاليت هاي هسته اي كشورمان در قبال خاتمه پيدا كردن پرونده هسته اي ايران در شوراي حكام هم نكرد.

 

طبيعي است كه با امتياز دادن مي توان امتياز گرفت، اما تسليم خواسته هاي غرب شدن و پاك كردن صورت مسئله (تعطيل غني سازي در كشور) را نمي توان «ديپلماسي فعال» ناميد.