دوئل بازيگران

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»؛ جمهوري اسلامي ايران به عنوان نخستين نظام تصويرگر «مردم‌سالاري ديني»، ظرفيت ويژه‌اي را جهت رقابت احزاب و گروه‌هاي سياسي فعال و مردمي ايجاد كرده است.

انتخابات در 30 سال پس از انقلاب به عنوان مهم‌ترين ميدان تظاهر عيني اين رقابت نشان داده كه عرصه حساس و خطيري در اثبات يا رد گروه‌هاي مختلف سياسي از سوي مردم است، به گونه‌اي كه جناح‌هاي مختلف كوشيده‌اند تا با جلب نظر مردم از طرق مختلف پيروز ميدان باشند.

 

از اين رو نظام سلطه و به ويژه آمريكا و برخي كشورهاي غربي در هر دوره از انتخابات كوشيده‌اند كه با برنامه‌ريزي و هدايت جريان‌هاي موافق فكري، نتايج آراء را به نفع خود تغيير دهند.

پس از وقايع فتنه سال 88 دست پشت پرده ايادي استكبار در براندازي نظام جمهوري اسلامي ايران بيش از پيش براي مردم آشكار شد. اما به طور واضح براي آنها مشخص گشت كه انتخابات عرصه حساس و گاها مناسب براي انجام برنامه‌هايي از جنس براندازي است.

 

اگر چه بايد توجه داشت در دوران تثبيت انقلاب، فراز و فرود امري طبيعي است اما تقابل گروه‌هاي سياسي هيچ‌گاه نبايد منجر به فروپاشي شود و اين دقيقا هدفي است كه غرب به دنبال نقض آن در ايران است، به اين معنا كه با كاهش ميزان مشاركت در جامعه، مقبوليت و محبوبيت آن را به چالش بكشد.

بر اساس مقدمه بالا مي‌توان دريافت كه انتخابات پيش‌رو در شرايط حساسي در حال انجام است ذكر 2 نكته در اينجا به روشن شدن اين حساسيت كمك خواهد كرد.

1. در جريان وقايع سال 88، برخي از گروه‌ها و افراد شناخته شده و بعضا خواص به دلايلي چون وابستگي‌هاي حزبي، مالي و…. به گفته مقام معظم رهبري مردود و مطرود شدند. با وجود آنكه برخي از آنها در طول انقلاب اسلامي چهره مبارزي از خود به‌ جاي گذاشته بودند اما موضع‌گيري‌هاي فتنه‌گرانه آنها سبب شد تا پشتوانه مردمي خود را از دست دهند و نتوانند در عرصه‌هاي سياسي مانند گذشته حضور داشته باشد لذا در اين انتخابات نخواهند توانست علنا در رقابت شركت كنند.

2. بر اساس گزارشات موثق، طراحان فتنه 88 در داخل و خارج از كشور همچنان فعال هستند و مي‌كوشند تا با استفاده از توان موجود، در كف خواسته‌هايشان از نظام سهم‌خواهي كنند و يا در بهترين وضعيت نظام ايران و ولايت‌فقيه را از حاكميت ساقط نمايد.

با توجه به آنچه شرح شد، دو بازيگر عمده در عرصه انتخابات مطرح است: نخست ملت جمهوري اسلامي ايران كه وراي جناح منتخب، ميزان مشاركت در انتخابات، پيروزي مسلم و تاييد نظام اسلامي را به دنبال مي كند. 

و دوم نظام سلطه كه با تمام توان مي‌كوشد به انحاء مختلف از جمله تحريم انتخابات و ... مشاركت را به حداقل برساند و طيف‌هاي متمايل به غرب را در لواي مشاركت حداقلي به مجلس بفرستد.

اما در عرصه داخلي با توجه به فعاليت‌هاي گروه‌هاي سياسي، تحليلگران معتقدند مي‌توان چند طيف را مدنظر قرار داد.

1. وابستگان به مافيايي قدرت و ثروت/ موافقان تئوري سرمايه داري در ايران. اين گروه با توجه به شكست‌هاي سياسي در انتخابات دهم رياست جمهوري و مجلس هشتم به دنبال حداقل ميزان مشاركت مردم و حداكثر قدرت در مجلس هستند. 

اين گروه مصمم هستند تا نظام و مردم را متقاعد سازند كه به دليل كنار رفتنشان رقابت‌هاي سياسي در كشور رو به تضعيف است، تا از قبل آن دوباره به عرصه قدرت بازگردند. مهمترين استراتژي اين طيف، تشويق اصلاح طلبان به حضور در انتخابات به عنوان رقيب اصولگرايان و از سويي كاهش تعداد گروه‌هاي اصولگرايي حاضر است. 

 

2- اصلاح طلبان تندرو/ وابستگان به نظام سلطه. شروع شكست سياسي اين جناح در دوره ششم مجلس شوراي اسلامي كليد خورد و در انتخابات سال 88 به اوج رسيد به گونه‌اي كه بيشتر فعالين اين گروه وجه سياسي و مردمي خود را از دست داده اند.

 

براي برنامه ريزان اين گروه واضح است كه حضور مجدد در انتخابات به شرط عدم رعايت صلاحيت، چنانچه به پيروزي منجر نشود، مرگ سياسي‌شان را كامل خواهد كرد و لذا با چشم انداز فوق دو راهبرد تحريم انتخابات و استفاده از نامزدهاي مستقل با پيشينه سفيد را دنبال مي كنند. 

3- اصلاح طلبان سرخورده. اين گروه با وجود اتصال فكري به جناح چپ سنتي و اصلاح طلب فعلي براي كسب كرسي مجلس تقريباً حاضر به هر عملي شده‌اند، از زيرسوال بردن عوامل فتنه و حمله به هم حزبي‌ها تا ادعاي پيروي از ولايت. 

 

4- ساكتين فتنه. اگرچه برسر الصاق اين طيف به برخي افراد اختلاف نظرهايي وجود دارد، اما صراحت مقام رهبري در كاربرد اصطلاح ساكتين فتنه نشان مي دهد برخي خواص در جمله اين گروه قرار مي گيرند. اين افراد به خوبي مي دانند اگر در عرصه‌هاي عمومي خود را به جناح و يا افراد اصولگرا متصل نكنند، از جرگه قدرت و سياست خارج خواهند شد و لذا با تمام توان به دنبال كسب سهم در ميان اصولگرايان هستند. 

 5- جريان انحرافي. پنهاني‌ترين فعاليت انتخاباتي به اين گروه مربوط مي شود در حال حاضر اين جريان به دليل نداشتن محبوبيت اجتماعي- سياسي به دنبال مصادره راي احمدي نژاد به نفع خود هستند. 

6- مجموع اصولگرايان (جبهه متحد اصولگرايي و جبهه پايداري انقلاب اسلامي). اصولگرايان به عنوان گروهي آرمان گرا و پيرو ولايت فقيه مستحكم‌ترين پايگاه مردمي را دارا هستند و به دنبال مشاركت حداكثري مردم به عنوان پيروزي نظام اسلامي و راهيابي نيروهاي معتقد به انقلاب و رهبري به مجلس مي باشند.

 

پيش‌بيني‌هاي فعلي نشان مي‌دهد مي‌توان به كسب آراء حداكثري اصولگرايان اميدوار بود، اما بايد توجه داشت تاريخ ايران ثابت كرده هيچ‌گاه آينده احزاب و گروه‌هاي سياسي را نمي‌توان صريح پيش‌بيني كرد.

 

به طور قطع مهم‌ترين راهبرد مردمي، شناخت افراد بر اساس ادوار مختلف انقلاب و حتي پيش از آن بنا مي‌شود؛ چرا كه مجموع رفتارها و به خصوص موضع‌گيري سياسيون در مقابل فتنه 88 و پشتيباني از رهبري معظم انقلاب (روحي فداه) مي‌تواند معيار مناسبي براي رد يا قبولي آنها در ورود به مجلس نهم باشد.