هنر انقلابي در جمهوري اسلامي ايران به كجا رفته؟

 

 

طی چند شماره قبلی از این مجموعه یادداشت ها سعی داشته ام مخاطب را متوجه فاصله چشمگیر بین تعاریف کنونی هنر که نمود آنها را در آثار هنری هم می بینیم چه داخل ایران و چه در هنر جهان و تعاریف استاندارد و درستی که علما و بزرگان دین و اندیشه داشته اند، کنم.

 

با هر چه بیشتر خواندن این آرا و مقایسه آنها با نظرات به اصطلاح نظریه پردازان غربی در باب هنر، بیشتر از قبل به این نتیجه می رسم که هنرِ کنونیِ ایرانِ اسلامی ما، مع الاسف بسیار نزدیک تر است به آرا غربی ها تا به نظرات متفکران گرانقدری چون علامه جعفری، امام خمینی، شهید بهشتی و ... .

 

 

و البته بسیاری از آثار هنری که امروزه شاهد آن هستیم چه در حوزه تصویر سینما و تلویزیون و تئاتر و چه در حوزه هنرهای تجسمی عینا همین هنری است که مضموم شمرده شده است.

 

هنرِ کنونی ما انسان را انسان تر نمی کند، بلکه حتی اگر سقف آمال و آرزوهای تو کمی بالاتر از دیگران باشد با این هنر آنچنان سر خورده می شود که گویی از اصل اشتباه بوده است.

 

 

اولا که اساسا چیزی به نام هنر مکتبی و هنر انقلابی گویی وجود خارجی ندارد! اصلا در هنر جمهوری اسلامی ایران این نوع از هنر تعریف نشده است؛ ثانیا همین چیزی هم که به نام هنر موجود است نه تنها مسئوليت آور و متعهدساز نیست، بلکه ته مانده مسئولیت و تعهد شما را هم از بین می برد، و مجبورتان می کند به نهایت چیزی که می اندیشید به دست آوردن دلِ دختر همکلاسی تان یا چطور کلنجار رفتن با خانواده تان باشد!

 

بله! بماند که بسیاری از آثار هنری که شما می بینید (منظور بیشتر آثار صدا و سیمای فخیمه و سینماست) آنقدر تجمل گرا و مصرف زده است که مدام از خودتان می پرسید واقعا چند درصد از مردمِ حتی پایتخت اینگونه زندگی می کنند که به راختی در کادر عمومی تلویزیون به تصویر در می آید؟!

 

وقتی دید هنرمند، درست و استاندارد باشد و این هنرمند اثری خلق کند، قطعا می تواند به مرور زمان افکار عمومی جامعه را اصلاح و بازسازی کند، هر چند ساختن یک فرهنگ بسیار سخت تر از خراب کردن آن است.