حنيف: نگاه سياسي و صنفي؛ جشنواره‌ها را از هدف خود دور كرده است!

به گزارش خبرنگار فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، بالاخره بعد از اين همه سال برگزاري اين همه جشنواره بايد فايده اي وجود داشته باشد؛ كه مثلا بگوييم فلان جشنواره فلان فايده و نكته مثبت را داشت كه اگر برگزار نمي شود مثلا ما يك چيزي را از دست مي داديم؛ به همين دليل بررسي جشنواره ها هم از نوع كتاب تكليف نكات مثيت و ضعف را روش مي كند؛ اين بار يه سراغ محمد حنيف نويسنده رفتيم تا حرف هايش را درباره اين همه جشنواره بشنويم.

 

 

بنده تنها جشنواره اي كه در آن داور بوده ام جشنواره حبيب غني پور بوده؛ در كل به نظر من نقش جشنواره وجودش امر ضروري است؛ چون باعث معرفي آثار به مخاطب مي شود.

 

در نتيجه وظيفه جشنواره به زعم بنده بايد علي القاعده شناسايي و معرفي آثار برجسته در حوزه هاي مختلف علمي و ادبي باشد.

 

 

سوالي كه به نظر من در اين راستا طرح مي شود اين است كه آيا جشنواره هاي ايران توانسته در اين مسير حركت كند؟ تا حد زيادي خير.

 

به اين دليل كه بخشي از جشنواره ها دولتي و خصوصي هستند؛ همواره نگاه صنفي و گروهي و سياسي داشته اند؛ به همين دليل آثار از لحاظ ساختاري و مضمون مورد بررسي قرار نمي گيرد و اين ضعف بزرگي است. به همين دليل كمترين جشنواره اي را مي شود پيدا كرد كه آثار برگزيده اش با ديگر جشنواره ها شباهت داشته باشد.

 

 

در خصوص برگزيده شدن كتاب جاده جنگ در كتاب سال فكر مي كنم نظر نهايي را زماني مي شود اعلام كرد كه كتاب به شكل كامل چاپ شده باشد.اين كتاب هم فكر مي كنم شايسته بود بهد از چاپ نهايي تمام جلد ها مورد بررسي قرار مي گرفت تا تمام عناصر داستان به خوبي خودش را نشان مي داد.