«قلاده‌هاي طلا»؛ بياني روشن و صادقانه از انتخابات 88

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ فيلم سينمايي «قلاده‌هاي طلا» شايد بتواند عنوان جنجالي‌ترين فيلم جشنواره سي‌ام را از آن خود كند؛ فيلمي كه با تم سياسي و موضوع امروزي‌اش و نيز حواشي متعدد و متنوعي كه به دلايلي مختلف حول آن شكل گرفته بود، به يكي از مهمترين فيلم‌هاي جشنواره امسال تبديل شد.

 

فيلم ابوالقاسم طالبي با موضوع انتخابات جنجالي سال 88 تلاش خود را بر اين محور قرار داده بود تا بتواند بر اساس ذهنيت‌ها و افكار و فهم سازندگانش تصويري واقعي از حقيقت پشت پرده‌ آن روزها در حوزه سينما به تصوير بكشد.

درباره فيلم «قلاده‌هاي طلا» چه از نظر مضمون و چه از نظر ساختار و ريخت‌شناسي بصري چند نكته حائز اهميت و قابل گفت‌وگو است.

فيلم به جهت بصري و ميزانسن‌هاي سينمايي و ساختار روايي فيلم خوبي است و شايد حتي بتوان گفت از نظر درآوردن سكانس‌هاي سخت خارجي يك فيلم حيرت‌انگيز است و بي‌ترديد نقطه قوت بصري فيلم از جهت ساختار سينمايي و ارزش‌هاي سخت‌افزاري، استانداردي است كه در شكل‌گيري سكانس‌هاي خياباني و خارجي فيلم ديده مي‌شود و كاملا مشخص است كه اين صحنه‌ها و سكانس‌ها با دقت و حساسيت و تلاش و در فضايي استاندارد پديد آمده است.

فيلم تلاش مي‌كند بر محور انديشه‌هاي سازندگانش تصوري بي‌حاشيه و متمركز بر متن وقايع سال 88 به مخاطب ارائه دهد.

اينكه پيش‌زمينه‌هاي توليد اين فكر و مسير شكل‌گيري آن چيست و چگونه مي باشد، بحث ديگري است، اما آنچه مهم مي باشد اين است كه نويسنده و كارگردان اين فيلم در نگاه خود و در نوشتن فيلمنامه و نيز در انتخاب مضامين و اولويت دادن به موضوعات فيلم تا چه حد جانب انصاف، تحقيق، پژوهش و نگاه ساده و خيرخواهانه را رعايت كرده كه البته به نظر مي‌رسد فيلم در محورهاي اصلي و مسائل جدي و تم‌هاي مباني‌اش حائز و واجد اين ويژگي‌ها است.

فيلم «قلاده‌هاي طلا» در واقع تلاش مي‌كند در بيان انديشه و انتخاب رويكرد و رهيافتش نسبت به متن و حواشي وقايع انتخابات سال 88 يك نگاه صادقانه و در عين حال صريح و جدي را به معرض نمايش بگذارد، البته نبايد فراموش كرد كه تحليل اين نگاه و نقد آنچه حاصل اين كار است بايد در فضايي صورت بگيرد كه مقتضيات، شرايط و به ويژه محدوديت‌هاي نرم‌افزاري و سخت‌افزاري فيلم لحاظ شود و گرنه اين نقد و تحليل اثري از انصاف حتي منطق به خود نخواهد ديد.

 

اين فيلم در حقيقت چيزي فراتر از همه توقعاتي بود كه منتقدان از ابوالقاسم طالبي با در نظر گرفتن كارنامه‌اش، داشتند. فيلم چه از جهت ساختار، چه از جهت روايت و بويژه به جهت ميزانسن‌هاي سينمايي فيلم قابل دفاعي است، بويژه وقتي كه به همه اينها اضافه كنيم تم جذاب و خطير و موضوع حساس فيلم را كه با صداقت و صراحت روايت مي‌شود.

اهميت اينكه ابوالقاسم طالبي و تهيه‌كننده‌اش و اساسا فكري كه در پس فيلمي همچون «قلاده‌هاي طلا» وجود دارد، چيست و چگونه است در مرحله دوم ارزش قرار دارد و آنچه مهم و داراي اولويت اول م باشد، اين است كه كارگردان و نويسنده در بيان آنچه در ذهن دارند و تصور مي‌كنند به مخاطب تا چه حد صداقت و شرافت را لحاظ مي كنند و تا چه حد پاي حرف خود مي‌ايستند.

 

به نظر مي‌رسد اين اتفاقي كه در فيلم «قلاده‌هاي طلا» رخ داده هر چند بسياري از منتقدان و نشريات سينمايي مافيايي ايران بخواهند آن را بايكوت كنند و حتي نديده بگيرند؛ همچون مجله فيلم كه حتي حاضر نشد در شماره ويژه‌نامه جشنواره‌اش اسم و مشخصات و اطلاعات فيلم «قلاده‌هاي طلا» را در ميان درد و دل مطالبش بگنجاند و اين يك اتفاق بي‌نظير است، حرف به هر قيمتي!

گر چه مردم نشان داده‌اند به اينگونه رفتارهاي مافيايي طيف ديكتاتور شبه روشنفكري، مطلقا توجه‌اي نمي‌كنند و راه خود را مي‌روند و انتخاب خود را دارند، اتفاقي كه براي فيلم «قلاده‌هاي طلا» هم خواهد افتاد همين است، چه اهميتي دارد كه شبه‌روشنفكران مافياي نقد نويسي ايران كه دست‌شان به هزار زد و بند فكري و عملياتي آلوده است در خيال خام‌شان چه طرح و نقشه‌اي براي سينماي اين كشور دارند؟ اين موضوع هيچ اهميتي ندارد؛ چرا كه مردم مستقل مي‌انديشند و راه خود را مي‌روند و براي انتخاب اين راه هم از مجلات پيزوري و حاشيه‌اي دستور نمي‌گيرند. آنها از هيچ كس دستور نمي‌گيرند مگر دلشان و دل مردم هم فقط در يد قدرت خداوند است و لاغير!