فرصت‌های بربادرفته در سئول

به گزارش خبرنگار حوزه بین‌الملل «خبرگزاری دانشجو» به نقل از پایگاه تحلیلی نشنال اینترست، به نظر می رسد در اجلاس امنیت هسته ای که این هفته در سئول برگزار شد، توجه قابل ملاحظه ای به مسئله مهم و جاری در جهان امروز، صورت نگرفت و آن، «جلوگیری از سرقت مواد هسته ای و یا تهدید تاسیسات هسته ای توسط تروریست ها» است.

 

مسئول این امر میزبانی کره جنوبی نیست که این اجلاس را که در آن بیش از 50 کشور حضور داشتند، با کیفیتی نظامی گونه مدیریت کرد؛ حتی میزبان اجلاس بنرهای جذاب و بلندی نصب کرده بود که بر روی آنها نوشته شده بود «حرکت به ورای امنیت، به سوی صلح».

 

این اجلاس به خودی خود امیدبخش نبود، به گونه ای که حتی به نظر می رسید كه اوباما در طول مذاکرات، تمرکز خود را بیشتر بر گفت‌وگوهایش در رابطه با آینده کنترل تسلیحات با روسیه قرار داده است.

 

درمورد امیدبخش نبودن این گفت‌وگوها جای تعجبی وجود ندارد: جلوگیری از تروریسم هسته ای در جهان واقعی، بسیار فراتر از هیجان یک فیلم یا رمان های جاسوسی است؛ این کار مستلزم قفل کردن و یا خارج کردن موادی خطرناک از سایت های پراکنده در سراسر جهان، چانه زنی با بوروکرات ها، انجام مذاکرات پیچیده بین المللی و متقاعد کردن قانون گذاران برای به تصویب رساندن این تصمیمات و ارائه بودجه مناسب است.

 

اما همچنین به نظر می رسید كه این اجلاس در ادامه فرایندی که دو سال پیش آغاز شد، فاقد منطق قانع کننده در مورد دلیل برگزاری خود بوده است.

 

در جلسه سال 2010، اوباما موفق به مشخص کردن چیزی شد که زمانی مبهم بوده و آن اهمیت بخشیدن به موضوعی بود که همیشه آمریکا آن را یکی از وظایف اصلی خود قلمداد می کرده است؛ یعنی کنترل تسلیحات.

 

دیگر اوباما و تیم امنیت ملی او نمی تواند از مزایای برانگیختن علاقه‌مندی مردم در جهت منافع خود استفاده کنند؛ زیرا ریاست جمهوری اوباما از مدت‌ها پیش تازگی خود را از دست داده و چالش های ایران و کره شمالی این امر را روشن ساخته است که رویای «یک جهان عاری از سلاح های هسته ای» به این زودی به حقیقت نخواهد رسید؛ حتی به نظر می رسید موفقیت های آمریکا در سرکوب القاعده و کشتن اسامه بن لادن نیز موضوعی انتزاعی و بی‌ربط به اجلاس است.

 

اما کاخ سفید در مورد عدم وجود علاقه‌مندی در این زمینه، احساس مسئولیت زیادی کرد؛ آنها با ترس از اینکه این موضوع از طرف کشورهایی همچون روسیه و پاکستان از دستور کار اجلاس حذف شود، به موفقیت های کوچک خود در این زمینه در کشورهای اروپای غربی اشاره کردند.

 

به هر حال هر اقدامی که در این زمینه صورت پذیرد، مستحق تقدیر است؛ اما این کار فقط به آشفتگی بیشتر استانداردهای هسته ای و دستورالعمل ها و مقرراتی که از کشوری به کشور دیگر بسیار متفاوت است، خواهد انجامید و نتیجه آن یک رژیم امنیت هسته ای با نقاط ضعف بسیار زیاد می شود که به هیچ عنوان امیدی برای تحقق آن وجود ندارد.

 

شاید بتوان امیدوار بود که در اجلاس بعدی هسته ای که در هلند برگزار خواهد شد، اوباما و یا جانشین جمهوریخواه او و دولت هلند به توسعه یک استراتژی واقعی برای پیشبرد امنیت هسته ای، فراتر از صرف دور هم جمع کردن دو سال یکبار رهبران جهان، بپردازند.

 

چنین استراتژی به هدف فراگیر و ارزشمند مطرح شده در اولین نشست هسته ای که در سال 2010 با شعار «تامین امنیت همه مواد هسته ای آسیب پذیر طی چهار سال آینده»، روح جدیدی خواهد دمید.