دیپلماسی چوب کوچک چین

به گزارش خبرنگار حوزه بین الملل «خبرگزاری دانشجو» به نقل از نشنال اینترست، ظاهراً کشتی های چینی و فیلیپینی، این هفته در اسکاربور شول - 120 مایلی غرب جزیره لوزون فیلیپین- به یک بن بست رسيده اند.

 

ما می گوییم «ظاهراً»، به دلیل آن که این امر برای چین این موقعیت را فراهم می سازد که به بهانه اعزام کشتی های مسلح یا حتی غیرمسلح، به حمایت از ادعای ارضی خود در دریای چین جنوبی بپردازد؛ این رویکرد خاموش پکن مطابق است با الگوی استقرار نیرو در جاهایی که ممکن است این برتری نظامی، از سرکشی کشورهای جنوب شرقی آسیا جلوگیری کند.

 

این یک دیپلماسی زیرکانه است و به معنی استفاده از حداقل نیروی لازم از جمله کشتی های غیر نظامی برای نظارت دریایی می باشد؛ موشک های ساحلی، هواپیماها، سنسورها و زیرساخت های کنترل و فرمان می توانند رویدادهای دریاهای آزاد را تحت تاثیر قرار دهند.

 

همچنین گارد ساحل و آژانس های دریایی و حتی بخش خصوصی مانند کشتی های تجاری و قایق های ماهیگیری در صورتی که بتوانند مواد جنگی را حمل کنند، می توانند بر حرکات کشتی های خارجی نظارت کنند، مین های دریایی کار بگذارند و کارهایی از این دست انجام دهند.

 

نگاه این گونه به قدرت دریایی، طیف وسیعی از گزینه ها را به چین می دهد، از جمله استفاده از «چوب کوچک» برای به انجام رساندن اهداف خود.

 

چین به این دلیل می تواند این کار را انجام دهد که مانیل و دیگر مدعیان جزایر منطقه ای به طور کامل می دانند که پکن ممکن است از «چوب بزرگ» هم استفاده کند: یعنی استفاده از ارتش آزاد خلق (PLA)، کشتی ها، جنگنده ها و موشک های خود و وارد کردن ضربه به آنها در صورت مشاهده سرپیچی آنان.

 

نه فیلیپین و نه هیچ دولت دیگری در جنوب شرقی آسیا به تنهایی قدرت فیزیکی کافی برای ایستادگی در برابر چین را ندارد؛ چیزی که باعث ایجاد موازنه می شود. البته ارائه یک جبهه متحد متشکل از کشورهای جنوب شرق آسیا (آسه آن) هم بسیار بعید به نظر می رسد؛ اين در حالي است كه چین برای حفظ تعادل می خواهد قدرت جنوب شرق آسیایی ها را کاهش دهد.

 

افزایش قدرت دریایی غیرنظامی پکن حاکی از رویکرد متعادل نسبت به مدیریت محیط های دریایی پیرامون این کشور است؛ استفاده از امکانات غیرنظامی نشانگر یک استراتژی پیچیده و روشمند برای تامین ادعای دریایی چین در سراسر آب های آسیایی است.

 

اول اینکه استفاده امکاناتی که شبیه گارد ساحلی است، به تقویت پیام های دیپلماتیک چین کمک می کند؛ نظامیان دریایی چینی می توانند در برابر کشتی های خارجی عمل نظامی انجام دهند، در حالی که دیپلمات ها، دولت های جنوب شرقی آسیا را برای نقض حاکمیت چین و نقض قوانین داخلی محکوم خواهند کرد.

 

دوم اینکه عدم تناسب قدرت بین چین و «آ سه آن» باعث برخورد نرمتر دو طرف می شود؛ پکن با اعزام کشتی های جنگی به طرف کشتی های فیلیپینی، این ایده را به ذهن متبادر می کند که می خواهد برای برای قلمرویي که مورد ادعای دیگران است، بجنگد. در آن صورت کشورهای منطقه به چین به عنوان قلدر نگاه خواهند كرد.

 

پکن می تواند برای رسیدن به اهداف خود از طریق روش های احتیاطی و جلوگیری از هر ائتلافی قبل از شکل گیری آن، امیدوار باشد؛ این یک شاهکار فوق العاده دیپلماسی دریایی خواهد بود و می تواند موفق باشد. این کار ایالات متحده و متحدان جنوب شرق آسیایی اش را وادار خواهد کرد به کشتی های غیر نظامی بی زرق و برق - چوب کوچک - چینی توجه کنند؛ چرا كه هرگز نبايد ارزش سیاسی کشتی ها را فقط به خاطر اینکه اسلحه و موشک های آماده شلیک ندارند، دست کم گرفت.