تقلای ناتو برای خروج از افغانستان

به گزارش خبرنگار حوزه بین الملل «خبرگزاری دانشجو» به نقل از یوروپ استراتژیک، تقلای ناتو برای خارج شدن از افغانستان به خوبی در جریان و قابل مشاهده است. هلند و کانادا در نیروهای رزمی خود را در سال 2010 و 2011 از این کشور خارج کرده اند.

 

فرانسه 1،000 نفر از 3500 سرباز خود را قبل از پایان سال جاری و بقیه را تا پایان سال 2013 از افغانستان خارج خواهد کرد.

 

اخیرا جولیا گیلارد، نخست وزیر استرالیا نیز اعلام کرد قصد پایان دادن به ماموریت نظامی کشورش در افغانستان در اواسط سال 2013 یعنی یک سال زودتر از برنامه ریزیها را دارد.

 

به طور رسمی، نشست سران ناتو در ماه مه در شیکاگو تایید آن چیزی است که ایالات متحده و ناتو چندی پیش اعلام کرده بودند: در سال 2014 همه نیروهای رزمی خارج خواهند شد و مسئولیت کامل امنیت کشور به نیروهای افغان واگذار می شود.

 

می توان حدس زد که در این جلسه بحث بر این بوده که چه کشوری در قدم بعدی از آنجا خارج خواهد شد!

دلیل آن این است که متحدان ایمان خود به مأموریت در افغانستان را از دست داده اند. به نظر نمی رسد این یک دلیل منطقی باشد که بخاطر تعهدشان، بخواهند هزینه زیادی بکنند و از جان سربازانشان بگذرند.

به یاد داشته باشید که در ابتدای کار چقدر امیدها برای ماموریت در افغانستان زیاد بود.
 
این اتفاق ده سال پیش پس از حملات 11 سپتامبر آغاز شد.

 

حتی گرهارد شرودر، صدر اعظم آلمان، قول داد کشورش به یک "اتحاد نامحدود" با ایالات متحده وارد خواهد شد. با این تعهد او، بی درنگ سربازان آلمانی به افغانستان فرستاده شدند.

اروپاییها و آمریکاییها این تصمیم مشترک را داشتند که هرگز دوباره به تروریست ها فرصت استفاده از افغانستان به عنوان زمین تمرین را ندهند و هر دو امیدوار به ایجاد کشور دموکراتیک با دولت قانونی بودند.

هر دوی این اهداف به نظر ممکن می آمدند اما  بسیاری از اشتباهات در اجرای آن روی داد مثلا ایالات متحده بسیاری از نیروهای مسلح خود را معطوف به عراق کرد و اروپایی ها کمتر از حد نیاز به آموزش پلیس در افغانستان پرداختند.

 

ایالات متحده تا به حال  موفقیت هایی در از بین بردن شبکه القاعده در افغانستان و کشتن اسامه بن لادن در ماه ژوئن گذشته در پاکستان بدست آورده است.

 

اما کشته شدن تعداد زیادی از غیر نظامیان در حملات آمریکا و فقدان احترام به سنت های مذهبی مسلمان، باعث از بوجود آمدن احساسات شدید ضدغربی در افغانستان شد.

 

و در حال حاضر، ناتو دقیقا در هنگام خروج نیروهای بین المللی، شاهد افزایش حملات می باشد.

 

تحلیلگران می گویند شورشیان و طالبان به مانند قبایل و حامیان رژیم کرزی در انتظار روز بعد از خروج نیروهای غربی هستند.

 

در مورد نهادهای دموکراتیک و دولت سازی باید گفت که، سابقه ده ساله افغانستان در این مورد بسیار بد است.

 

البته در حال حاضر دختران و زنان افغان آزادی رفتن به مدرسه و یادگیری خواندن و نوشتن را پیدا کرده اند.

 

اما دولت حامد کرزی، این دستاوردها را ناچیز می داند.

 

یک مقام ناتو گفت "وقتی شنیده ام دولت قانونی دارد که بر اساس آن زنان از رانندگی منع می شوند از خود پرسیدم، ما داریم در اینجا چه کار می کنیم؟".

افزون بر آن، در بسیاری از موارد، به نظر می رسد آقای کرزی حتی دوست ندارد نیروهای نظامی غرب در کشور حاضر باشند.

 

واقعا جای تعجب نیست که افکار عمومی اروپا و ایالات متحده نسبت به این حمله غرب بسیار ناخشنود شده اند و آنرا برای دولت هایشان بیشتر از پیش پر هزینه می دانند.

 

از لحاظ نظامی، اروپایی ها بدون نیروهای نظامی ایالات متحده قادر به انجام ماموریت های خطرناک نیستند.

 

از لحاظ سیاسی نیز، آنها پس از خروج ایالات متحده حتی یک روز قادر به ماندن نیستند.

 

بهترین حالتی که می توان در موردش امیدوار بود این است که بسیاری از نیروهای غیرآمریکایی تا زمانی که ایالات متحده در افغانستان حاضر باشد، در آنجا بمانند. اگر بریتانیا و آلمان که دو تا از بزرگترین همکاران اروپایی آمریکا هستند، به اصل "داخل شدن با هم و خارج شدن باهم" پایبند باشند، این امر می تواند یک رویداد بسیار خوب برای ناتو و روابط فراآتلانتیکی به شمار آید.