نجات ناتو

به گزارش خبرنگار حوزه بین الملل «خبرگزاری دانشجو» به نقل از نشنال اینترست، همزمان با اینکه ایالات متحده محور استراتژیک فعالیت های خود را به سمت آسیا و اقیانوس آرام حرکت داده و قسمت اعظمی از بودجه دفاعی خود را در هر دو طرف اقیانوس اطلس مستقر ساخته، بحث در مورد تقسیم مسئولیت ها در داخل ناتو بار دیگر بشدت مطرح شده است.

رابرت گیتس، وزیر دفاع پیمان آتلانتیک شمالی تابستان گذشته اعلام کرده بود که کشورهای عضو باید دو درصد از تولید ناخالص ملی خود را به ناتو اختصاص دهند؛ این در حالی بود که از 28 عضو ناتو، تنها سه کشور آمریکا، انگلیس و یونان در مورد آن به توافق رسیدند.

 

همچنین با درگیر شدن اروپا در بحران اقتصادی به نظر نمی رسد این سه کشور بتوانند 25 کشور دیگر عضو ناتو را متقاعد کنند که هزینه های دفاعی ناتو را بالا ببرند.
 

در حالی که بودجه دفاعی در حال کاهش است و کمک ها و دیپلماسی نیز وضعیت چندان مناسبی ندارد، اعضای ناتو به جای تلاش برای رسیدن به اهداف مشترک در فکر افزایش بودجه نظامی هستند.
 

از طرف دیگر پیاده سازی دفاع هوشمند یکی از بزرگترین چالش های ناتو تا زمان اجلاس امسال در شیکاگو بوده؛ اين در حالي است كه دفاع هوشمند نیازمند اولویت بندی و همکاری و سرمایه گذاری در ظرفیت ها و قابلیت همکاری میان نیروهای عملیات ویژه ناتو (SOF) مي باشد.
 

همکاری در افغانستان این امکان را ایجاد کرده است که نیروهای عملیات ویژه ناتو (SOF) از تجربه ارزشمند یکدیگر بهره ببرند؛ ستاد عملیات ویژه ناتو زمینه مناسبی را برای ایجاد همکاری بین اعضای اتحادیه به شیوهای مقرون به صرفه فراهم آورده، اما لازم است این گونه همکاری ها نهادینه شده و تقویت شوند.
 

از طرفی تفاوت هایی نیز بین نیروهای داخلی و نیروهای عملیات ویژه ناتو وجود دارد، در حالی که نیروهای داخلی معمولاً در داخل منطقه خود به صورت مقطعی درگیر عملیات هستند و نیروهای ویژه به صورت مداوم در خارج از منطقه خود فعالیت می کنند.
 

ناتو دارای تجربه بسیاری زیادی در زمینه عملیات های بین المللی است، اما به نظر نمی رسد بتواند با چنین وضعیتی به نتایج قابل قبولی دست پیدا کند.