اتحاد استراتژيك میان افغانستان و آمريكا نمايشي است/ 80 كشور به دانشجويان افغاني بورس تحصيلي اعطا مي‌كنند

موسي جعفري در گفت‌وگو با خبرنگار بين‌الملل «خبرگزاري دانشجو»، در خصوص مسائل خارجي سياسي افغانستان و همچنين تأثيرگذاري دانشجويان افغانستان و تحصيلكردهاي اين كشور بر دولت نوين اين كشور گفت: از آنجايي كه دولت تازه در حال شكل گيري بوده، تقريبا ساختار قبل حفظ شده و تركيب دولت جديد از تكنوكرات‌هاي سابق و افراد جهادي است.

 

اين كارشناس مسائل افغانستان ادامه داد: تا حدود سال‌هاي 2005 و 2006 نقش خاصي براي دانشجويان و تحصيل كرده ها وجود نداشت، اما پس از اين دوره و طي سال‌هاي اخير اين افراد پس از تحصيل در حال پيدا كردن جايگاه خود و ايفاي نقش مناسب در سياست‌هاي كشور مي‌باشند، البته بايد اين نكته را هم در نظر گرفت كه حضور آنها اكنون در بخش‌هاي سياسي كمرنگ، اما در بخش هاي فرهنگي بيشتر و پررنگ‌تر است.

وي در پاسخ به تعداد دانشجويان شاغل در خارج و اينكه چه تعداد از آنها مربوط به ايران مي‌شوند، از زبان دكتر سيدعسگر موسوي، مشاور عالي وزير تحصيلات افغانستان كه سال گذشته در دانشگاه اميركبير سخنراني مي‌كرد، گفت: حدود 80 كشور جهان به دانشجويان افغاني بورس تحصيلي اعطا مي‌كنند كه به لحاظ كمي تعداد زيادي از آنها در ايران، تركيه، هند و پاكستان مشغول به تحصيل مي باشند.

 

جعفري افزود: اين بورس‌هاي تحصيلي يا به دانش آموزاني كه رتبه‌‌هاي بالايي دارند داده مي شود و يا از طريق برگزاري كنكور از طرف كشور اعطا كننده بورس به دانشجويان افغان داده مي شود، چنانچه سال گذشته وزارت علوم ايران نيز با برگزاري كنكوري در اين كشور مبادرت به انتخاب دانشجويان داراي صلاحيت كرد.

اين كارشناس مسائل افغانستان در بخش ديگري از صحبت‌هاي خود در مورد نقش شيعيان در سياستگذاري‌هاي دوره نوين دولت‌سازي افغانستان گفت: به‌طور كلي در افغانستان شيعيان و سني‌ها و حتي اعضاي ديگر مذاهب و اديان به طور مسالمت آميز در كنار هم زندگي مي‌كنند و حتي در مراسم‌هاي مربوط به ماه محرم نيز شاهد اين هستيم كه برادران اهل سنت در كنار شيعيان به عزاداري مي‌پردازند، اما آنچه در اين بين بيشتر اهميت دارد بحث قوميت است و مذهب در كشور افغانستان بعد از مسئله قوميت اهميت مي‌يابد.

وي ادامه داد: در بحث قوميت با توجه به اينكه آمار دقيقي از ميزان و تعداد هر كدام از اقوام اين كشور وجود ندارد و معمولا هم براساس نسبت افراد هر قوم به جمعيت كل كشور به آنها سهمي از قدرت تعلق مي‌گيرد، بخش‌هاي قوميتي بسيار پررنگ است و اقوام مختلف افغانستان از اينكه چنين وضعيتي وجود دارد و قدرت به‌طور تقريبي در دست يك قوم محصور شده ناراحت و گله‌مند هستند و اعتقاد دارند روند بازسازي افغانستان نيز نامتقارن است.

جعفري در ادامه و در مورد موافقتنامه اخير استراتژيك بين افغانستان و آمريكا و صحبت‌هاي اخير وزير خارجه آمريكا مبني بر اينكه افغانستان را «متحد غيرناتو» خود خوانده بود، تصريح كرد: اين پيمان استراتژيك سرپوشي براي ناكامي‌ها، مشكلات و چالش‌هاي آمريكا در افغانستان مي باشد كه در طول يك دهه گذشته در اين كشور به وجود آمده است.

 

اين كارشناس مسائل افغانستان افزود: افغانستان از لحاظ شاخص‌هاي اصلي دولت ملت سازي در رتبه‌هاي پاييني در جهان قرار دارد و اين امر خلاف آن چيزي است كه پس از يك دهه حضور آمريكايي ها در اين كشور انتظار آن مي‌رفت.
 

وي در ادامه گفت: مسئله ديگر ناراحتي دولت و مردم افغانستان از يك جانبه گرايي نظامي آمريكايي‌ها در اين كشور و اقدامات خود سرانه آنها مانند ايجاد دفتر سياسي طالبان در قطر و در چارچوب روند مصالحه در اين كشور مي‌باشد كه حتي دولت افغانستان از موضوع اخير هيچ اطلاعي نداشت، بنابراين مجموعه اين عوامل دست به دست هم مي‌دهد تا آمريكا براي فرار يا توجيه اين شكست، افغانستان را متحد اصلي خود بنامد و از اين طريق مفري براي خود پيدا كند.

جعفري افزود: در سال 2004 پاكستان تبديل به متحد استراتژيك آمريكا شده بود، اما عملا تغييري در سياست‌هاي و عملكرد اين كشور مشاهد نشد و تأثيري بر آن نداشت.

اين كارشناس مسائل افغانستان در خصوص تأثير اين اتحاد استراتژيك بر روابط ايران و افغانستان با قابل درك دانستن اين نگراني‌ها و نمايشي دانستن اين موافقتنامه تصريح كرد: رئيس جمهور افغانستان بارها اعلام كرده است كه اين موافقتنامه استراتژيك هيچ تهديدي براي كشورهاي همسايه افغانستان بخصوص ايران محسوب نمي‌شود و روابط ما را با اين كشور تحت تأثير قرار نخواهد داد؛ چرا كه اين موافقتنامه تنها يك زمينه براي موافقتنامه‌هاي بعدي و تسهيل كننده ديگر قراردادها در زمينه‌هاي مختلف مي‌باشد.

وي در خصوص روابط افغانستان و پاكستان نيز گفت: اين دو كشور در عين اينكه روابط نزديكي با يكديگر دارند، ولي مشكلات امنيتي هم بر سر راه آنها وجود داشته كه نشان مي دهند اين روابط داراي نوسان زيادي است.

جعفري مشكل اصلي در روابط  دوجانبه افغانستان و پاكستان را مسئله سازمان اطلاعات يا استخبارات پاكستان (ISI) مي‌داند و معتقد است: به علت قدرت اين سازمان و انجام اقداماتي مغاير با آنچه دولت پاكستان مي‌خواهد عملا باعث تشنج در روابط دو طرفه شده است و روي اصلي انتقادات دولت افغانستان هم به همين سازمان اطلاعات پاكستان مي‌باشد.

اين كارشناس مسائل افغانستان تصريح كرد: مسئله اصلي اين اتفاقات بحث رقابت پاكستان با هند است كه اين مسئله بر روابط افغانستان و پاكستان سايه انداخته است؛ به‌طوري كه دو طرف مي‌كوشند از افغانستان طرفه‌اي براي خود بردارند و از آن استفاده كنند، البته مشكلات حل نشده مرزي ميان دو كشور و نيز مشكل پايگاه‌هاي القاعده در پاكستان كه جزو مسائل اصلي است را نيز بايد به اين مسائل اضافه كرد.