رستگاري در ساعت يازده

محمدرضا محقق:

سريال «رستگاران» كه هر شب از شبكه سوم سيما پخش مي شود در مقايسه با ساير آثار دم دستي و سنبل شده تلويزيوني، در رتبه بالاتري قرار مي گيرد.

اين ارتقاي رتبه، بيشتر به لحاظ سخت افزار و نوع تصويرپردازي حائز توجه و اهميت است و گرنه داستان و درام چيز جديدي به همراه ندارد و از همان داستان هاي سردستي و تكرار مكررات اين سال هاست كه از همان قسمت اول و دوم مي توان تا آخرش را حدس زد.

سريال، ديالوگ‌هايي بعضا مطمئن و گاه قرص و محكم دارد و البته در بعضي موارد، بازيگران نه در هيئت شخصيت هايي در جايگاه خود، بلكه به عنوان خطيب هايي بسيار فصيح و بليغ حاضر مي شوند كه فرد مقابل خود را به مصاف حكمي و انديشگي و ترازي از گويايي كلامي فرا مي خوانند!

در تصوير خاصه و قاب بندي ها و جلوه هاي بعدي، همان شگردهاي قبلي و قديمي و حالا ديگر تكرار شده سرويس مقدم در سريال هاي  قبلي اش تداعي مي شود و انسان را ياد «كما» و ... مي اندازد.

با اين حال، اين اثر همانطور كه اشاره شد در مقايسه با ساير آثار تلويزيوني ما، اثر قابل دفاع‌تري است، حتي شده به خاطر همان جفت و جورها و عناصر زيبايي شناسانه هاي تصويري در قاب بندي ها و كات و تلفيق ها و جلوه هاي ويژه با ادامه سريال و پيگيري داستان و جريان يافتن اثر، به نقد و بررسي تفصيلي تر «رستگاران» خواهيم پرداخت. /انتهاي پيام/