شب، سكوت، كوير خلوتگاه انسان

محمدرضا محقق:

شب، محمل راز است و نماد نياز به خلوت آدمي در شب تسكين مي يابد و در شب به گوهر آرامش مي رسد. خلوت، فطرت انسان است و روزگار، هرچقدر هم در تكاپوي بي حاصل هوي و هوس غرقه تر و هر اندازه هم در درياي خواسته ها و آرزوها فروتر، اما نياز او به خلوت گزيني و به خود انديشي جزء لاينفك وجود اوست.

بشر امروز موجود تنهايي است تنهاتر از هميشه تاريخ انسان كه انسان با نسيان ذاتي اش و با بردگيش از عالم حيات و فرو غلتيدن اش در روزگار ممات باطني و جلوه هاي ظاهري و روزمره گي هاي نرسانيده و نابود كننده روح و جان، لايه هايي در هم تنيده به ابعاد ذاتي و فطري نهائيش افزوده است و بلكه تنهايي معنوي خود را كه مايه و عرصه حيات باطني و وسيله رشد و تعالي اوست با تنهايي كاذب و مجازي اين روزگاران، بهم زده و خود را درگير و داري معيوب و البته گرفتار كرده است. اما راه چاره چيست؟ آيا اساساً چاره اي در كار هست؟

مردماني كه مي روند اما نمي رسند؛ اين تعبير شاعرانه و كنايي، وصف حال تام و تمام آدميان اين روزگار و بازي خوردگان اين ديار است و الخ.

از شب ياد كرديم و از نقشي كه اين پديده اعجاب انگيز در زندگي هميشه انسان بر عهده داشته است. روزي از رندي پرسيدند بزرگترين معجزه در نظر تو كدام است، گفت: گردش زمين و پديد آمدن روز و شب و به راستي كه چنين است «افلا تيدبرون؟! افلا يتفكرون؟! اين همه تاكيد و توصيه قرآن كريم بر تفكر و تدبر و انديشه و توفيق در آيات الهي و خاصه گردش زمين وجلوه آسمان ها و روز و شب و ... و هستي، براي وصول انسان به همين خلوتي است كه از جمله رهيافت هاي جدي و معتبر رسيدن به حقيقت وجود است.

باز هم از شب خواهيم گفت./انتهاي پيام/