عادت به مطالعه

و اما مطالعه. مسلم است كه وقتي از «كتاب» گفتيم، از مطالعه هم سخن به ميان مي آيد و مهمترين نكته و مسئله در اينجا شناخت كتاب خوب است و عادت به مطالعه و پيش نياز و مقدمه هر دوي اينها هم البته شناخت علايق و سلايق و منويات خود است.

چگونه مي توان از كسي كه علايق خود را نمي شناسد توقع داشت كه بداند چه مي خواهد و البته اينجاست كه آن سوال اصلي كه محور و مناط توجه و تعلق خاطر انسان به مبدا و معاد است، طرح مي شود و آن اينكه:

شناخت علاقه و سليقه و متوجه شدن به چيستي و چگونگي و چرايي و ميزان قدر و تقدير هر يك، بستگي تام و تمام دارد به ميزان توجه انسان به وجود خود و اين نيز بستگي هميشگي و جدي و معتبر دارد به شناخت او از هستي و نيز «پاك» بودن حيات و حضور او در ظاهر و باطن.

و بالاخره اينكه رسيدن به معرفت از مسير آگاهي و خرد و به وسيله مطالعه و يا رغبت و تهييج نسبت به كتاب و عادت به سيره خردورزي و آگاهي كم كمك به باطن معارف حقيقي نايل آمدن را موجب و موجد مي شود.

وقتي افراد جامعه به هم پيوستگي خود را نه در هيجانات كاذب و مقطعي و سطحي، بلكه در خردورزي و آگاهي و معرفت مي يابند و مثلا به جاي اينكه هواداري فلان تيم فوتبال خارجي ابزار كشف همبستگي دلي آنها با هم باشد، علاقه به فلان نويسنده دانشمند مسبب همگرايي و همدلي آنها مي شود، مي توان به رشد و تعالي و توسعه معرفتي و حكمي مردمان اين جامعه اميد بست.

در بيانات مقام معظم رهبري نكته مهم و شگرفي بود تحت اين تعبير كه «مردم بايد نسبت به كتاب احساس احتياج و به مطالعه نياز داشته باشند.»

واقعيت اين است كه رشد و توسعه و گسترش خرد و معرفت در جامعه با نشانه هايي از اين دست حاصل مي شود كه از آن جمله، در بيان رهبري به زيبايي و دقت آمده است؛ احتياج به كتاب. اين احساس احتياج به كتاب بزرگترين گام براي رسيدن به ارزشمندترين مقدمه ايجاد يك جامعه حكمي است.

اينكه مردم به اين موقعيت والا و كارا برسند كه «نيازمند» مطالعه و كتابند و «محتاج» بودن به كتاب را با تمام وجود حس كنند، مي تواند روشن كننده راه توسعه در ساير زمينه هاي فرهنگي، اجتماعي و اقتصادي هم باشد.

اساسا اين رويكرد و روند مي تواند تصورات و تصويرهاي جاري و ساري جامعه را صيقل داده و روحيات مردمان را عوض كند؛ اين تعويض نياز ضروري جامعه امروز ماست «نياز ضروري»!/انتهاي پيام/