تاريخ رنج ...

محمدرضا محقق:

وقتي بشر به تنهايي رسيد و در عين حال، راهي براي برون رفت از آن نيافت و نيز نخواست از رهيافت هاي ديني و آييني براي رهايي از اين «رنج» و «درد» مدد  جست، همچون خودرويي كه از جاده منحرف گشته، سوختي براي ادامه ندارد و شيوه بي شيوه حركت در مالرو را هم نمي داند، دچار هزار و يك نوع تشويش و تهييج و تحريك كاذب و رفتار و فكر و خيال و تذبذب مي شود.

البته سرگشتگي كاذب و غير عرفاني، تنها زاييده دوري بشر از رهيافت هاي ديني و آييني و اصالت هاي سنتي و ملي و ميهني نيست. علاوه بر اين، يكي از مهمترين دور افتادگي ها و ناراستي هاي بشر امروز، بي عادتي و بي رغبتي و محتاج نبودن او به مطالعه و كتاب و كسب معرفت است.

ترتيب اين تعابير يعني «مطالعه»، «كتاب» و «معرفت» بي دليل نبود و اين سه، با يكديگر ارتباطي پيوسته و تنگاتنگ از جهت شكلي و مفهومي دارند.

«كتاب» محبوب ترين پديده هستي براي عشاق معرفت است و اتفاقا رغمارغم تصور ذهني و توهم شبه روشنفكرانه مدرنيته ماشين زده امروزي در هجوم رايانه ها و تراشه ها، اين خود، «كتاب» است كه موضوعيت دارد؛ همان كاغذ و همان جلوه و همان خط، همان قطع و همان نام و همان رنگ...

كتاب دوست داشتني، نوستالژيك، خواستني و تعيين كننده و تعيين مند است. كتاب از عظيم ترين عناصر هويتي بشر عارف به معرفت حقيقي علم و حكمت و هنر و ريبايي است. كتاب خود حقيقتي است در قالب كاغذ و كلمه و تا هزاران سال ديگر هم به سان هزاران سال پيش، هست و خواهد بود و با سيطره انبوه گراي رسانه هاي نوبه نوي تكنولوژيك هم ذره اي از وجاهت و قرابت و ارزشمنديش نزد دوستدارانش كم و كوتاه نخواهد شد./انتهاي پيام/