در حسرت «پاسخگویی»؟!

پس از يك روز سخت و پر ملال و خسته كنند، به سختي و گزافي خودم را مي رسانم به ايستگاه راه آهن اصفهان آن هم پس از انجام اعمال شاقي مثل عبور از اتوبان و طي مسافتي در بيابان و بالاخره رسيدن به سالني نه چندان گرم و چشم نواز، راه آهن اصفهان.

از شدت التهاب دير رسيدن، خيلي هم زود رسيده ام تقريباً 2 ساعت زودتر.

همه چيز آرام و محيط تقريباً بي سر و صداست تا اينكه بعد از گشتي در محوطه، با ورود به سالن انتظار با تجمع غير عادي مسافران در وسط سالن روبرو مي شوم.

با خود مي پرسم چه اتفاقي افتاده است؟!

كنسل!

بله، اين تنها واژه اي است كه مي شنويم، حركت قطار كنسل شده است! چرا؟

مشكلي براي ريل راه آهن پيش آمده است.

خب! حالا بايد چكار كرد؟ من كه حتماً صبح فردا بايد تهران باشم. در اصفهان هم جايي ندارم و اساساً حالا نيمه شب است. آن هم وسط اين بيابان!

هيچ كس پاسخگو نيست. هيچ كس مسئوليت نمي پذيرد نه! اين توقع بيجا و وقيحي است كه مسافري از مسئولان سالن بخواهد، ‌چند تا اتوبوس براي انتقال مسافران به تهران بگيرند. چنين چيزي محال است اما معطل گذاشتن و رها كردن اين همه مسافر بيچاره به امان خدا و بيابان ظاهراً خيلي عادي است.

- ما فوق شما كيه؟ مسئولان راه آهن الان كجا هستند تا جواب بگيريم؟

- هيچكس نيست همه رفته اند بالا سر ريل!

- اسمشان چيست؟

- فلاني

- فلاني!؟ مسئوليتشان؟

- نمي دانم.

معطل مي شويم يك ساعت، دو ساعت، نه هيچ خبري نيست.

تا اينكه يك مسافر پدر آمرزيده با همفكري مسافران و زحمت فراوان -كه بماند- اتوبوسي مي گيرد براي انتقال مسافراني كه اسم نوشته اند.

بالاخره اتوبوس بعد از كلي دير كرد و معطلي مي آيد پول دربست مي خواهد هزينه ها بالا مي رود. سوار مي شويم و راه مي افتيم. 30/5 صبح خيلي دورتر از ترمينال جنوب پياده مان مي كنند. بيخوابي و سر درد و خستگي و گرسنگي اذيتم مي كند. آن هم با اين ساك سنگين!

درست است اتفاق هميشه مي افتد اما چرا هيچ كس نبايد در برابر اين وضعيت هاي مستمر و تكراري، كوچكترين حس پاسخ گويي در خود نبيند و نيابد؟!

براي مسپولان محترم راه آهن اصفهان – نصف جهان (؟!) – متاسفم. خيلي!/انتهاي پيام/