«در چشم باد» حقيقت را نديد

جمعه شب روايت آزادي خرمشهر- که بايد نمادي از دفاع پيروان حسين عليه السلام در طول تمامي هشت سال دفاع مقدس مي­بود – را در چشم باد ديديم. درچشم باد اما، با وجو بازسازي آن دوران و پرداختن به جنبه­هاي مختلف نبرد هرچند گذرا و مختصر و نيز به کار گيري ابتکار شيرين ودلنشين قرينه سازي مراحل سريال با مستندات واقعي جنگ، به ويژه صحنه­هاي مربوط به فرمانده­ شهيد حسن باقري، از طرح بزرگ ترين مسئله که اساس و شالوده­ دفاع مقدس ما بوده و هست غافل ماند. در چشم باد حقيقت اسلام، فرهنگ عاشورا و شهادت طلبي را آنگونه که بايد نديد .

مگر مي­شود قربة الي الله به موضوع دفاع مقدس نزديک شد ولي درنيافت که تقدس اين دفاع ريشه در پسوند اسلامي بودن انقلاب ماقبل آن دارد و آن تقديس ارزش ها و آرمان هاي يک ملت است که هشت سال نه، سي سال است بهترين و پاک ترين فرزندانش را براي زنده نگاه داشتن همين آرمان ها فدا کرده و مي­کند.

 چگونه مي­شود با چند قبيله انسان کارشناس و دست اندرکار! و با پيشينه طولاني مطالعه و تحقيق و مهم­تر از آن صرف بودجه هنگفت – که از سفره همين مردم دل سوخته و محرومين و مستضعفين، نه متمولين برداشته شده وخدا مي داند که رقم آن معادل ضرب ماليات چند ميليون ايراني در چه مدت زماني است – پا به ميدان گذاشت، اما سربند يا فاطمه «س» به پيشاني رزمندگان نديد؟ پشت نوشته لباس رزم آنها را که راه قدس از کربلا مي­گذرد نخواند؟ فرياد الله اکبر از حنجره­ خيل رزمندگاني که پس از فتح خرمشهر به سوي مسجد جامع مي‌شتافتند نشنيد؟ راستي جاي عکس امام هم روي جيب لباس پاسداران اسلام غايب بود.

چگونه مي­توان عمليات بيت المقدس را با وجود مستندهايي که ديدن هر کدام از صحنه­هاي آن دل هر اهل حقي را مي­لرزاند، بعد از سي سال در منظر چشم نسل سوم و چهام قرار داد، اما چشمي به خاصيت فرزندان خميني (ره) که همان اطاعت از ولي فقيه بود نداشت؟ چطور مي­توان در يک نبرد سخت و رو‌در‌رو شهادت چندين رزمنده را در گرماگرم ميدان جنگ نشان داد، اما از لبان هيچ کدامشان ذکر شهادتين و ياحسين را نشنيد؟ آيا واقعاً رزمنده­ ما به هنگام شهادت اگر مهلتي مي­يافت صاحب الزمان (عج) را صدا مي­کرد يا نگاه به ساعتي داشت که با آن لحظه­هاي عمر دخترش را مي­سنجيد؟

«در چشم باد» حتي نيم نگاهي به عبادت ­هاي شبانه­ آن شيران روز و زاهدان شب نيز نداشت و نه به گذشت و فداکاري فرماندهاني که در غير ساعت رزم هم از يک بسيجي بي درجه متواضع تر و خاکي تر بودند. انصافاً در کدام کتاب دفاع مقدس خوانده­ايد و از کدام حاضر در جنگي سراغ گرفته ايد که فرمانده­اي در مقابل بسيجيانش تخمه بخورد و پوسته آن را تف کند و بي ادبانه همه را مخاطب قرار دهد ؟

جا داشت کارگردان با استفاده از ذوق هنري به توصيه­ مشترک رزمندگان اسلام در وصيتنامه­هايشان هم مي­پرداخت که همان اطاعت از ولي فقيه و ادامه راه انفلاب بود. گرچه جريانات رزم هشت ساله­ ما بي آرايه ادبي و هنري هم شنيدني و ديدني است.

هرچند سازنده قصد داشت با بازگشت به فيلم­هاي دوران دفاع مقدس، به نوعي امانت داري کرده باشد، اما آنچه در اين مجموعه به نمايش درآمد نشان داد که دست اندرکاران آن درک درستي از جنگ  را به تصوير نکشيدند.

هنوز نسلي که در گرماي طاقت فرساي جنوب وسرماي استخوان سوز غرب مي‌جنگيد نمرده، اين نسل امروز هم با اتکا به همان آرمان­هاي غايب در «در چشم باد » در صحنه­ اجتماع حضور دارد و همچنان حماسه مي­آفريند.

به نظر مي­رسد کساني که پاي در اين عرصه مي­گذارند، بايد همچون سيد شهيدان اهل قلم؛ آويني، به ارزش­ها و واقعيات وفادار بوده و آن را فداي چهارچوب‌هاي بي محتواي دراماتيک و کليشه­هاي فيلمسازي نکنند و تلفيق صحيحي از هنر و ارزش را فراهم سازند تا بتوانند روايت جاودانه­اي از فتح تاريخي اين ملت ثبت کنند./انتهاي پيام/