روز دختر و نیمکت‌های خالی مدرسه شجره طیبه میناب

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، نهم اسفند ۱۴۰۴ ساعت از ۱۰:۴۵ گذشته بود دبستان دخترانه «شجره طیبه» در بلوار رسالت میناب پر بود از سروصدای کودکانه زنگ تفریح تمام شده بود و بچه‌ها تازه پشت نیمکت‌ها نشسته بودند ناگهان صدای مهیبی آمد و سقفی که قرار بود پناه باشد، فرو ریخت.

تعدادی از آن دختران، در همان سنگرِ نیمکت‌های چوبی، به شهادت رسیدند نه در جبهه، نه در هیچ عملیات نظامی بلکه در کلاس درس با مو‌های بافته‌شده، با دفتر نقاشی که هنوز نیمه‌کاره بود.

اسحاق بهرامی، پدر دو دانش‌آموز این مدرسه، جزو اولین کسانی بود که خود را به محل رساند او می‌گوید: «زینب به سن تکلیف رسیده و روزه بود و آن روز زودتر از زهرا لباسش را پوشید و در ماشین منتظر ما بود، در فاصله کوتاه خانه تا مدرسه بچه‌ها قرآن حفظ می‌کردند و آن روز هم زینب و زهرا آیه‌هایی را که حفظ کرده بودند را برای من خواندند؛ زهرا آن روز سوره تکاثر را برایم خواند.

وقتی صدای انفجار مهیب رسید، انگار دنیا روی سرم خراب شد؛ من جزو اولین نفراتی بودم که به مدرسه رسیدم و صحنه‌های خیلی دلخراشی دیدم که خیلی قابل بیان نیست. با تعدادی از اولیا تلاش می‌کردیم که آوار را از روی بچه‌ها کنار بزنیم، اما کاری از دستمان برنمی‌آمد.

در کنار زینب و زهرا در مدرسه شجره طیبه نیز مادرانی هم بودند که آمده بودند با عشق به کلاس درس تا مشق بچه‌ها را ببینند و آن‌ها در کنار دختران معصومشان به شهادت رسیدند.

انفجاری که صدایِ آن مجامع بین المللی را بیدار نکرد

در روز‌های پس از جنایت دشمن، مقامات رسمی کشورمان با انتشار بیانیه‌های متعدد، این حمله را محکوم کردند و خواستار پیگیری بین‌المللی شدند، اما آنسوی مرزها، در راهرو‌های سازمان ملل و دفاتر نهاد‌های حقوق بشری، اتفاقی که افتاد چیزی نبود جز سکوتی کرکننده.

شورای امنیت سازمان ملل متحد که طبق منشور خود موظف به حفظ صلح و امنیت بین‌المللی است، حتی یک جلسه رسمی برای بررسی حمله به مدرسه‌ای که مملو از کودکان بی‌گناه بود تشکیل نداد؛ یونیسف، صندوق کودکان ملل متحد، به صدور یک بیانیه کلی و محتاطانه بسنده کرد؛ بیانیه‌ای که در میان انبوه اخبار جهان گم شد و هرگز به اقدام عملی منجر نگشت.

کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل نیز به جای محکومیت صریح عاملان این جنایت، به فراخوانی عمومی برای «خویشتنداری طرفین» اکتفا کرد؛ گویی کودکان میناب قربانی یک زلزله یا سانحه طبیعی شده‌اند، نه موشکی که عامدانه به سمت یک دبستان دخترانه شلیک شده است.

دبیرکل سازمان ملل متحد، که در موارد مشابه علیه سایر کشور‌ها با سرعت واکنش نشان می‌دهد، روز‌ها سکوت کرد و سرانجام با تأخیری معنادار، بیانیه‌ای صادر کرد که حتی نام عاملان حمله در آن ذکر نشده بود. این در حالی است که مطابق کنوانسیون چهارم ژنو، حمله عمدی به مراکز آموزشی و غیرنظامیان مصداق بارز جنایت جنگی است و سکوت در برابر آن، به معنای عادی‌سازی این جنایات خواهد بود.

سازمان همکاری اسلامی نیز که ۵۷ کشور مسلمان را نمایندگی می‌کند، فراتر از صدور بیانیه‌ای که بیشتر شبیه به تسلیت بود تا اقدام سیاسی، گامی برنداشت.

اتحادیه اروپا نیز به ابراز «نگرانی عمیق» بسنده کرد، گویی جان ۱۶۸ انسان، از جمله ۵۴ دختر پاک و مظلوم، تنها شایسته «نگرانی» است، نه اقدام.