الاخبار: منطقه در آستانه نظم جدید؛ دست برتر ایران و شکست آمال اسرائیل

 به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری دانشجو، الاخبار در مطلبی به قلم «حسین ابراهیم» آورده است: با نزدیک شدن به تفاهم آمریکایی-ایرانی، به نظر می‌رسد منطقه در آستانه یک نظم جدید است که به دهه‌ها تحریم و جنگ علیه تهران پایان می‌دهد و افول پروژه هیمنه اسرائیل را به نفع توازن‌های پیچیده‌تر تثبیت می‌کند.

با امضای قریب‌الوقوع یادداشت تفاهم بین ایران و آمریکا، کل منطقه در حال آماده شدن برای ورود به دوران جدیدی است که از زمان انقلاب اسلامی ایران تا کنون بی‌سابقه است.

الاخبار نوشت: با پیشرفت به سوی توافق نهایی که انتظار می‌رود ظرف ۳۰ تا ۶۰ روز آینده حاصل شود، پیش‌بینی می‌شود ایران برای اولین بار از سال ۱۹۷۹ از تحریم‌ها، محاصره و جنگ‌ها رهایی یابد. این آزادی پس از یک دوره رنج، از جنگ ایران و عراق در سال‌های ۱۹۸۸ - ۱۹۸۰ تا جنگ اخیر اسرائیل و آمریکا با امید واهی ضربه به نظام ایران، حاصل می‌شود.

در حالی که پیش‌بینی شکل نظم منطقه‌ای پس از توافق و نقش کشور‌های مربوطه در آن دشوار است، اما مسلم است که این نظم، بازتاب دهنده توازن قدرت در زمان امضای یادداشت تفاهم خواهد بود.

رژیم اسرائیل بازنده اصلی هر گونه توافق

الاخبار افزود: در اصل، این توازن جدید قدرت بر این واقعیت استوار است که آمریکا و اسرائیل نتوانستند با زور به اهداف جنگی خود دست یابند. از آنجا که این اهداف اساساً اسرائیلی هستند، تل‌آویو بازنده اصلی این توافق خواهد بود در حالی که واشنگتن می‌تواند از پروژه‌های آغاز شده پس از جنگ، به ویژه در بخش انرژی ایران، سود اقتصادی ببرد.

تهران، در هر توافقی که قبل از عملیات نظامی علیه آن حاصل شده بود، هرگز با سرمایه‌گذاری آمریکا در بخش انرژی مخالفت نکرده بود. با این حال، ضرر اسرائیل به معنایی که سعی در به تصویر کشیدن آن دارد - یعنی ادامه وجود تهدید ایران - نیست، بلکه به معنای پایان دادن به جاه‌طلبی آن برای تسلط بر خاورمیانه است.

اذعان ترامپ به شکست راهبرد خود پس از سال‌ها تحریم و جنگ

این رسانه لبنانی افزود: وضعیت جدیدی که اکنون پدیدار خواهد شد، می‌توانست در سال ۲۰۱۵ با توافق هسته‌ای (برجام) در دوران «باراک اوباما» آغاز شود، اگر ترامپ آن را در دوره اول ریاست جمهوری خود در سال ۲۰۱۸، به تحریک بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، پاره نمی‌کرد. هشت سال طول کشید و با حداکثر فشار اقتصادی شروع شد و با جنگ‌ها به پایان رسید، تا ترامپ به شکست استراتژی خود در قبال ایران پی ببرد. این درک ناشی از آسیب بالقوه‌ای بود که جنگ می‌توانست در صورت ادامه آن به پروژه سیاسی داخلی او در آمریکا وارد کند.

این رسانه آورده است: حاکمان کشور‌های اصلی تولیدکننده نفت در منطقه خلیج فارس و بخش‌های اقتصادی گسترده در آمریکا تحت تأثیر منفی ادامه جنگ قرار گرفته‌اند. در صدر این موارد، شرکت‌های بزرگ نفتی آمریکایی هستند که توافق برای آنها مفید است در حالی که جنگ می‌تواند منجر به از دست رفتن سرمایه‌گذاری‌های آنها در کشور‌های خلیج فارس شود.

تقویت نقش ایران در بازسازی ساختار امنیتی منطقه/ دست برتر ایران در مذاکرات آینده

الاخبار نوشت: طبیعی است که ایران، پس از رهایی از تحریم و جنگ، نقش بیشتری در بازسازی ساختار امنیتی منطقه داشته باشد. همچنین طبیعی است که روابط بین ایران و همسایگانش در خلیج فارس مثبت‌تر شود، مگر با کسانی که همچنان روی تلاش‌های جدید اسرائیل برای هدف قرار دادن تهران به هر نحوی قمار می‌کنند، همانطور که در مورد ابوظبی در طول جنگ گذشته اتفاق افتاد.

امارات متحده عربی باید بپذیرد که در این درگیری در سمت بازنده است؛ اینکه نقش منفی اغراق‌آمیز آن در مسائل منطقه‌ای ممکن است محدود شود؛ و اینکه باید به ایران و شاید دیگران در مورد واقعیت رابطه نزدیک خود با اسرائیل، پاسخ‌هایی ارائه دهد.

این واقعیت جدید در منطقه ممکن است در ورای اظهارات ترامپ باشد که او قبل از رسیدن به توافق با رهبران همه کشور‌های خاورمیانه درگیر در بحران و سپس با نتانیاهو صحبت کرده است. همه آنها به شیوه‌های مختلف به توضیحات و شاید توجیهاتی نیاز داشتند تا از ادامه جنگ عقب‌نشینی کنند.

این رسانه آورده است:، اما ترامپ، در واقع، از طرف آنها، به ویژه نتانیاهو، صحبت می‌کرد، چه آنها خوششان می‌آمد و چه نمی‌آمد. این امر به ویژه با توجه به اینکه این توافق یک یادداشت تفاهم است، نه یک توافق نهایی، که نشان دهنده امتیازی به نفع ایران است.

این یادداشت تفاهم احتمالی صرف‌نظر از مفاد خاص آن حتی اگر شامل تعهدات کلی ایران در مورد مساله هسته‌ای هم باشد بدان معناست که آمریکا از اصرار خود برای دستیابی به توافق نهایی قبل از پایان جنگ عقب‌نشینی کرده است. همچنین به این معنی است که ایران در طول مذاکرات ۳۰ تا ۶۰ روزه در موقعیت قوی قرار خواهد گرفت و حتی اگر این مذاکرات شکست بخورد یا حتی اگر خود یادداشت تفاهم امضا نشود، در این موقعیت قوی باقی خواهد ماند.