همه چیز در مورد پیوند عمیق داریوش فرضیایی (عمو پورنگ) و «مامان فاطمه» / وداع با مادری از جنس خاطره و اصالت

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، داریوش فرضیایی (متولد ۱۳۵۲) فعالیت هنری خود را از رادیو آغاز کرد و از اوایل دهه ۸۰ با خلق شخصیت «عمو پورنگ» به یکی از ستون‌های اصلی برنامه‌سازی کودک در ایران تبدیل شد. او در کنار تمام موفقیت‌های کاری‌اش، یک ویژگی برجسته داشت که در ذهن همگان ماندگار شد: تکریم و احترام بی‌حدومرز به پدر و مادر.

فرضیایی در طول ۲۵ سال فعالیت حرفه‌ای خود، همواره از وابستگی عاطفی عمیقش به مادر سخن می‌گفت و بار‌ها تأکید کرده بود که بخش مهمی از آرامش، برکت زندگی و موفقیت‌هایش را مدیون دعای خیر و حمایت‌های اوست. این رفتار صادقانه، خود به یک کلاس درس غیرمستقیم برای کودکان و خانواده‌ها تبدیل شده بود.

سال‌های سخت بیماری؛ آزمون بزرگ فرزند وفادار

در سال‌های اخیر، مادر عمو پورنگ با بیماری و کهولت سن دست‌وپنجه نرم می‌کرد. همین موضوع باعث شد تا این مجری محبوب، بخش زیادی از فعالیت‌های کاری خود را محدود کرده و تمام وقت و انرژی‌اش را صرف مراقبت، پرستاری و مادری کردن برای مادرش کند.

او بار‌ها با انتشار پیام‌ها، ویدیو‌ها و استوری‌های صمیمی در صفحات مجازی خود، از دشواری‌های این روزها، دلتنگی‌ها و نگرانی‌هایش می‌نوشت. این ویدیو‌های مشترک که سرشار از عشق، شوخی‌های شیرین و محبت فرزندی بود، مایه دلگرمی بسیاری از مخاطبان قرار می‌گرفت و چهره‌ای واقعی از یک فرزند دلسوز را به نمایش می‌گذاشت.

موجی از همدردی؛ هنرمندی که خانواده برایش اولویت بود

انتشار خبر درگذشت این مادر فداکار، موج بزرگی از اندوه و همدردی را در فضای رسانه‌ای و مجازی کشور به راه انداخت. بلافاصله پس از تایید این خبر، بسیاری از هنرمندان، همکاران، چهره‌های شاخص فرهنگی و کاربران شبکه‌های اجتماعی با انتشار پیام‌های تسلیت، خود را در این غم بزرگ شریک دانستند.

نام «عمو پورنگ» به سرعت در میان موضوعات پربازدید روز قرار گرفت؛ چرا که مردم ایران نشان دادند قدردان هنرمندی هستند که در اوج شهرت، خانواده و به‌ویژه مادر را در اولویت نخست زندگی خود قرار داد.

کلام آخر: خداحافظ مادر عموپورنگ بچه‌ها

تصویری که از مادر عمو پورنگ در ذهن‌ها باقی مانده، تصویر همان قهرمان ساده، مهربان و بی‌ریاست که همه ما از لحظه چشم باز کردن در این جهان دوستش داریم. او مادری بود که قاب دوربین‌ها را با صفای وجودش عطرآگین کرد و امروز سبک‌بال به سوی آسمان پر کشید. روحش شاد و یادش گرامی باد.