حال علامه امینی وقتی از مسیر مشایه به نزدیک کربلا می‌رسید، منقلب می‌شد

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، زیارت امام حسین (ع) نیز با پای پیاده مورد سفارش بسیاری قرار گرفته و امام صادق می‌فرمایند هر که پیاده به زیارت او رود هر گامی که بردارد و بگذارد ثواب آزاد کردن بندهای از اولاد اسماعیل را دارد و در روایت دیگری نیز می‌فرمایند هر که پیاده به زیارت قبر امام رود، خداوند متعال به عدد هر گام برای او هزار حسنه می‌نویسد و هزار گناه را از او محو می‌کند و روایات در این باب بسیارند.

در زمان حکومت صفویه نیز اهتمام بسیاری بر زیارت با پای پیاده صورت گرفته است شاه عباس صفوی و علمای بزرگ عصر ایشان همچون مرحوم شیخ بهایی برای رواج فرهنگ زیارت در بین مردم در سال ۱۰۰۹ ق از اصفهان عزم مشهد کرده و با پای پیاده به زیارت امام علی بن موسی الرضا رفت.

آیت الله شیخ عبدالحسین امینی معروف به علامه امینی (۱۳۲۰ ۱۳۹۰ ق) مؤلف کتاب گرانسنگ «الغدیر»، فقیه، محدث، متکلم، مورخ نسخه شناس و از علمای بزرگ شیعه در قرن چهاردهم هجری قمری بود.

علامه امینی از ۲۲ سالگی برای تحصیل علوم اسلامی به نجف رفت و از سید ابوالحسن، اصفهانی میرزا محمد حسین نایینی محمدحسین غروی اصفهانی و شیخ عبدالکریم حائری یزدی، اجازه اجتهاد دریافت کرد. علامه امینی علاوه بر نگارش آثار مهم علمی کتابخانه امیرالمؤمنین را در نجف اشرف تأسیس کرد که حاوی ۷۰ هزار نسخه خطی و ۵۰۰ هزار عنوان کتاب است.

مرحوم علامه امینی از شخصیت‌های برجسته حوزه علمیه نجف بود که به طور مرتب به زیارت کربلای معلی مشرف می‌شد. ایشان در زیارت‌هایی که به کربلای معلی داشته اند، برای کسب پاداش بیشتر، بارها مسیر بین نجف تا کربلا را با پای پیاده پیموده اند. در احوالات ایشان آمده که پیوسته با پای پیاده به زیارت سرور جوانان اهل بهشت مشرف می‌شدند و همواره تعدادی از مؤمنین نخبگان و ناب‌ترین دوستانش او را همراهی می‌نمودند. راه را در ۳ روز و یا بیشتر طی می‌نمود که از ۷۸ کیلومتر بیشتر نمی‌شد. در امر به معروف و نهی از منکر وعظ و ارشاد و بیان توصیه‌های دینی به مردم روستاها و مسیرهایی که از آن می‌گذشت کوتاهی نمی‌نمود تا به کربلای معلی می‌رسید.

علامه امینی وقتی به نزدیکی کربلا می‌رسید، حالش منقلب می‌شد و قطرات اشک از چشمانش جاری می‌شد. آنگاه جز حضور در صحن امام شهید دغدغه دیگری نداشت. سپس وارد حرم مطهر می‌شد در حالی که از شدت مصیبت اشک بر گونه‌هایش سرازیر بود.