کشف مرموز ۸ اسکلت نوزاد در شهر ۸ هزار نفری؛ راز عجیب محوطه باستانی!

به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو، باستان‌شناسان در سکونتگاه باستانی چاتال‌هویوک در مرکز ترکیه، بقایای هشت نوزاد را در نزدیکی ساختمانی مرموز کشف کرده‌اند که به دلیل وجود ۱۸ تدفین انسانی در اتاق‌های آن، «خانه مردگان» نام گرفته است. این کشف می‌تواند اطلاعات تازه‌ای درباره آیین‌های تدفین و زندگی ساکنان این شهر در واپسین سده‌های سکونت آن ارائه کند.

بقایای نوزادان در بخش شرقی تپه شرقی چاتال‌هویوک و در نزدیکی مجموعه‌ای معماری پیدا شده‌اند که با خانه‌های معمولی تفاوت داشته است. قدیمی‌ترین نوزاد شناسایی‌شده حدود ۶ ماهه بوده است و پژوهشگران اکنون در حال بررسی بقایا و محیط اطراف آن‌ها هستند تا مشخص شود چرا این نوزادان در این محل دفن شده‌اند.

فعلا هیچ پاسخ قطعی‌ای برای این پرسش وجود ندارد. باستان‌شناسان می‌دانند که بقایای هشت نوزاد در نزدیکی ساختمانی پیدا شده است که پیش‌تر ۱۸ تدفین انسانی در آن شناسایی شده بود، اما هنوز مشخص نیست این نوزادان دقیقا چرا در این بخش از چاتال‌هویوک دفن شده‌اند و آیا میان دفن آن‌ها و کارکرد احتمالا آیینی این مجموعه ارتباطی وجود داشته است یا نه.

پژوهشگران اکنون بقایا و لایه‌های باستان‌شناختی اطراف آن‌ها را بررسی می‌کنند تا به سرنخ‌هایی درباره نحوه دفن، وضعیت نوزادان و جایگاه این مراسم در فرهنگ ساکنان چاتال‌هویوک برسند. وجود سکوها، دیوارهای تزیین‌شده، شاخ‌های حیوانات و نقش‌برجسته‌های گلی در سازه مجاور باعث شده است احتمال ارتباط این محدوده با فعالیت‌های آیینی نیز مورد توجه قرار بگیرد، اما در حال حاضر نمی‌توان با اطمینان گفت که دفن نوزادان بخشی از چنین مراسمی بوده است.

در واقع، کشف هشت اسکلت بیشتر از آنکه پاسخی درباره سرنوشت این نوزادان بدهد، یک پرسش تازه پیش روی باستان‌شناسان گذاشته است: چرا در واپسین دوره‌های حیات یکی از قدیمی‌ترین شهرهای بزرگ جهان، چند نوزاد در کنار چنین مجموعه غیرمعمولی دفن شدند؟

چاتال‌هویوک یکی از مهم‌ترین سکونتگاه‌های پیشاتاریخی جهان محسوب می‌شود و اکنون در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد. برآوردها نشان می‌دهد در دوره نوسنگی حدود ۸ هزار نفر در این منطقه زندگی می‌کردند.

تپه شرقی چاتال‌هویوک بیش از هزار سال مسکونی بود، اما شواهد باستان‌شناختی نشان می‌دهد معماری، سازمان فضایی سکونتگاه و برخی شیوه‌های فرهنگی در دوره‌های پایانی با دوره‌های قدیمی‌تر تفاوت کرده است.

پژوهشگران همچنین در حال مطالعه تپه غربی هستند که حدود ۶٬۰۰۰ سال پیش، در دوره مس‌سنگی آغازین، مسکونی شد. شواهد نشان می‌دهد سکونت در دو تپه برای مدتی با یکدیگر هم‌پوشانی داشته، اما سرانجام تپه شرقی کاملا متروک شده و زندگی در تپه غربی ادامه یافته است.

بررسی هشت اسکلت نوزاد و سازه‌های اطراف آن‌ها همچنان ادامه دارد و باستان‌شناسان و انسان‌شناسان امیدوارند این بقایا سرنخ‌های بیشتری درباره باورها، آیین‌های تدفین و تغییرات اجتماعی ساکنان یکی از قدیمی‌ترین سکونتگاه‌های بزرگ جهان در اختیارشان بگذارد.