سنگ اندازی آمریکا در مسیر حل بحران سوریه

گروه بین الملل «خبرگزاری دانشجو»؛ با وقوع انقلاب های موسوم به بهار عربی در منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا، خاندان اسد نیز که بیش از چهار دهه است بر سوریه حکمرانی می کند، دستخوش برخی تحولات و اعتراضات گشت.

 

صرف نظر از ریشه اعتراضات اخیر در سوریه که برخی از آن به دلیل سیاست های نادرست و شیوه های غیر دموکراتیک دولت اسد طی دهه های اخیر بوده است، برخی قدرت های منطقه ای و فرا منطقه ای نیز از ایجاد بی ثباتی و حتی وقوع حوادثی که در نهایت به سرنگونی دولت اسد منجر شود، استقبال كرده اند.

 

نگاهی به تاریخ سوریه نشان از این حقیقت دارد که دولت های غربی بارها از وقوع چنین حوادثی نه تنها در سوریه بلکه در کشورهایي که دارای مشی و رویکردی متفاوت از آنها در عرصه بین المللی هستند استقبال نموده اند. حمایت ایالات متحده آمریکا از جنبش اعتراضی سال 1982 در حماه سوریه نمونه ای از این دست می باشد.

 

با وقوع تحولات اخیر در سوریه نیز، دولت امریکا و متحدین اروپایی اش فشارهای شدیدی را بر رژیم دمشق اعمال نمودند. تلاش برای حل موضوع این کشور در شورای امنیت و صدور قطعنامه بر علیه دولت اسد، تحریم اعضای ارشد حکومت، تحریم بانک مرکزی و ممانعت از خرید نفت این کشور و حمایت از معترضین از جمله تلاش های قدرت های غربی در این راستا بود که البته در مواقعی این تلاش ها بواسطه مخالفت برخی قدرت ها (مخالفت چین و روسیه نسبت به صدور قطعنامه بر علیه سوریه در شورا امنیت) ناکام ماند.

 

لازم به ذكر است، صرف نظر از نیت آمریکا در حمایت از معترضین سوری که به گفته خود در راستای احقاق حقوق ملت این کشور و در راستای پایبندی به اصول دموکراسی نامیده می شود، نگاهی به سیاست های دولت امریکا طی دهه های اخیر نشان می دهد که این هدف آمریکا صرفا ظاهری جهت پوشش نیت اصلی دولتمردان این کشور است.

 

حمایت دولت امریکا طی دهه های اخیر از دیکتاتوری های منطقه و سکوت در برابر سرکوب های رخ داده در برخی کشورهای دوست این کشور خود نمایانگر اهداف اصلی دولتمردان این کشور است که همان تامین منافع آمریکاست. بنابراین استفاده از الفاظی نظیر دموکراسی، حقوق بشر و آزادی صرفا به ابزاری برای تامین مقاصد دولت آمریکا تبدیل شده اند.

 

در حوادث اخیر سوریه نیز، ضمن برخورد ناصحیح و گاها خشونت آمیز دولت دمشق، دولت آمریکا به همراه برخی متحدین منطقه ای تلاش های وافری را جهت سرنگونی دولت اسد به خرج داده اند. ارسال تسلیحات و تجهیز برخی معترضین به وسیله همسایگان سوریه (ترکیه و اردن)، حمایت های مالی دولت سعودی در این راستا و پشتیبانی بین المللی دولت امریکا مصداقی در این زمینه است.

 

اگر چه دولت های نام برده شده هر یک دلیل متفاوتی برای نبود حکومت اسد در منطقه دارند، اما باید ذکر کرد بیشترین بهره از سرنگونی بشار اسد نصیب صهیونیست ها خواهد گشت؛ زیرا آنها بدون صرف کوچکترین هزینه ای نه تنها شاهد از بین رفتن یکی از مخالفین سرسخت خود هستند (دولت اسد تنها همسایه اسرائیل است که از جنگ 1973 همچنان با صهیونیست ها صلح نکرده است)، بلکه شاهد از هم گسیخته شدن حلقه مقاومت در منطقه خواهند بود.

 

تحلیلگران صهیونیسم بر این باورند با سرنگونی اسد، ارتباط ایران با گروه های جهادی در لبنان و فلسطین قطع خواهد گردید که خود زمینه ساز تضعیف ایران و هم چنین گروه های مقاومت در منطقه خواهد بود.

 

از این روست كه علی رغم کوتاه آمدن دولت اسد در پذیرش ناظرین اتحادیه عرب جهت بررسی تحولات این کشور، دولتمردان امریکایی همچنان به انتقادات خویش ادامه داده و تلاش نموده اند این گونه اقدامات را بی نتیجه عنوان کنند.

 

اين طرح به منظور پايان دادن به بحران سوريه ارائه شده و دولت سوريه نوامبر گذشته با اجرای آن موافقت کرده است. برپايه اين طرح دولت سوريه متعهد شده به حضور نيروهای مسلح خود و سرکوب به اصطلاح نظامی اعتراض ها پايان دهد و همه دستگير شدگان نا آرامی های اخير را آزاد کند. ايالات متحده آمريکا اخیر اعلام کرده است که دولت سوريه به تعهدات خود در اجرای طرح اتحاديه عرب و پروتکل ناظران اين اتحاديه، پايبند نيست!

 

نيکلا سارکوزی، رئيس جمهور فرانسه نیز با در پیش گرفته چنین سیاستی بیان داشته، بهتر است بشار اسد رئيس جمهور اين کشور از قدرت کنار رفته و به مردم خود اجازه تعيين آزادانه سرنوشت را بدهد! وی با اشاره به تحريم های اتحاديه اروپا عليه نظام سوريه، خواستار اعمال تحريم های شديد تر علیه اين نظام شد.

 

در پایان بایستی ذکر کرد که با توجه به آنچه که در متن آمده و آن گونه که تاریخ گواه است، آنچه باعث تعیین خط و مشی های دولت آمریکا و کشورهای اروپایی طی دهه های اخیر گشته نه حقوق ملت ها، بلکه منافع این کشورها بوده تا جایی که گاهی منافع آنها در گروي حمایت از سرکوب و نقض حقوق انسان ها در برخی کشورها بوده است.