فیلمی که هم می‌تواند جذاب باشد و هم نه/ «ناگهان درخت»: یک ادای دین به دهه پنجاه!

گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو- سیدسجاد دانشی؛ ناگهان درخت شاید در برخورد اول اسم مفهومی نباشد، اما در دقایق پایانی فیلم تماشاگر متوجه چرایی این نامگذاری می‌شود. تهیه کننده درباره‌ی آن می‌گوید: «هیچ کار اضافه‌ای برای بیش‌تر دیده شدن فیلم نخواهیم کرد.» این احتمالا به این معنی است که از اکران آن در گروه هنر و تجربه ناراحت نخواهد شد. ناگهان درخت واقعا هم فیلم عام پسندی نیست. فیلمی است که احتمالا عده‌ای با آن بسیار خوش بگذرانند و عده‌ای هم احساس اتلاف وقت کنند.

 

فیلم دیالوگ‌های دلپذیر، تصویر‌های سبز و زیبا و بازی‌های باورپذیری دارد. تدوین و موسیقی آن بسیار دلچسب است و با توجه به سال‌هایی که فیلم در آن می‌گذرد می‌توان علاقه و ریز بینی تیم تولید به دهه‌ی پنجاه را متوجه شد. شاید حضور پیمان معادی در ناگهان درخت و بمب یک عاشقانه ما را آن به یاد یکدیگر بیاندازد. حضور خانوادگی قاسم خانی‌ها و دهقان و همچنین بازیگر نقش مادر روی صمیمی بودن محیط تاکید میکند. علی که نقش اول مرد قصه را بازی می‌کند داعیه‌ی متفاوت بودن دارد و حقا هم همینطور است. جور دیگری دنیا را می‌بیند و می‌فهمد، به این تفاوت می‌نازد و دیدن صد دقیقه از زندگی او برای بعضی جذاب است. در فیلم مدرسه‌ای غیر دولتی‌ که در سال ۱۳۴۰ تاسیس شده و طبعا تفکیک جنسیتی ندارد را می‌بینیم و اندکی بعد به موضوع پر تکرار سال‌های بعد انقلاب – خروج غیر قانونی – می‌پردازد و بدون شک بامزه‌ترین و آسان گیر‌ترین پلیس‌های دنیا را در این فیلم خواهیم دید که شاید گاهی به مرز ساده لوحی نیز نزدیک می‌شود!