ساحت سلوك در مغناطيس فرد منتشر غربي

فيلم ساز و مخاطب دو سوي اين جدال تكنيكي اند كه جز در محوطه ذاتيات سينما يعني همان غفلت، اراده اماره جمعي و سلوك متردد ميان خرق حجاب تكنيك و غرق شدن در درياي غفلت و در عين حال غوطه خوردن در حجاب لذت و ارتقا و آرامش خود را نمي يابند.

سينما، ساحت غفلت است و اين غفلت يكي از خودآگاهانه ترين تجليات نفس آدمي است كه به قوه و خيال و وهم و شعر و شعور و شرف و شيرازه حيات مادي و روحاني او دست مي يازد و او را در تداركي بر پايه اراده اماره جمعي به سمت فراگيرترين غفلت تمام دوران انسان رهنمون مي شود.

سينما ـ ساختار تجلي همين رويكرد اداره جمعي است در گرو يك دستاويز شيك علمي و تجلي اين رويكرد جز در هماوري تكنولوژي منبعث از همان امان و نفسانيت رنگ و رو يافته و هر دم به روز شده و نوآوري لحظه به لحظه اين دوران سرعت و صراحت و سرپوشي، به دست نمي آيد.

سينما، نه قالب شيطان كه غالب انسان است و در گرو همين روح مشترك و درد مشترك تر است كه انسان را از بهشت خلد به زمين ترد كشاند و نماياند.

سينما، ساحت سلوك فردي نيست، فرد منتشر در سينماي امروزه هر روز جهان ـ جهان مي گوييم و «غرب» را اراده مي كنيم چه به سينما يعني غرب ـ فرد منقلب در ساحت نفسانيت است به متراكم ترين و جهنده ترين شكل ممكن و متصور كه امروز صورت غالب آن در قالب انسان غربي متجلي شده است.

حركت به مدار ذات سينما، عرصه بسيار خطيري است، چه بسيار مدعيان كه در اين مدار سرنگون گشته و به ته دره ابتذال و نهيليسم و ليبراليسم و هزار و يك ايسم ديگر منتهي شده اند و چه بسيار ديگر كه از خير ورود به اين جرگه گذشته و عطاي آن را به لقايش بخشيده اند.

حقيقت سينما، اما قابليت تصرف دارد و ادل الدليل بر آن هم وقوع آن است، يعني تجربه هاي ما نشان مي دهد كه مي توان به «خرق حجاب تكنيك»، نائل آمد و از مدار و اتمسفر سينما با تمام ماهيات و ذاتياتش به عنوان راهي براي «صلاح و فلاح» بهره جست.

كه اين دلالت و واقعيت بيروني نيازمند يك «سلوك» و «مجاهدت»، فارغ از سبك مغزي هاي مالوف و مانوس و مشهور امروزه است در ميان مدعيان و معركه گيران.

اين سلوك نيازمند «شناخت»، «ممارست»، «تجربه»،‌ «تواضع»، «پشتكار»، «حقيقت طلبي» و استعانت از فهم فن و تصرف عالمانه و حرفه اي در تدارك سينما ورزانه مالوف اما با «جهت» انساني و‌ آرماني است./انتهاي پيام/