«تبت يدا ابي لهب» آيد به گوش باز

چنديست از وقاحت وهم و خيالتان،
گوش فلك كر است از اين قيل و قالتان

افكنده‌ايد فتنه و آشوب، شرمتان،
آشفته باد خاطر و خواب و خيالتان

خون موج مي زند كه عزادر عزاست اين،
اسفند قلب ماست به روي زغالتان

قرآن به دوش و دشمن الله اكبريد،
آتش به ريشتان به عبايتان به شالتان

تخم نفاق سبز و علف‌هاي هرز شد،
روييده در حرام لنجزار مالتان

«تبت يدا ابي لهب» آيد به گوش باز
سودي نبخشد اين همه مال و منالتان

خود باطليد و دور شما نيز بگذرد،
ثبت است برجريده‌اي عالم زوالتان

آن خط سرخ راست براين خط روسياه
قائم فرود آيد و اين است فالتان

ديگر  سلاح سرد سخن كار ساز يست
كور و كريد و شمع و  بيابان مثالتان

از خط و خال خسته‌ام از بس كه ديده‌ام
خاري ز خطتان و خيانت زخالتان

خون غزل حلال و به مسلخ سپرده‌ام
وزن و رديف و قافيه را با قتالتان

* سروده اي از احسان كاوه.

/انتهاي پيام/