در اول ماه رجب مهري درخشيد

اي داده در ماه جمادي فيض از دست
برخيز كز جام رجب گرديم سرمست

برخيز كز نهر رجب آبي بنوشيم
از دست ساقي باده نابي بنوشيم

آغاز ماه است و زمين درياي انجم
تابيده از برج ولا خورشيد پنجم

ميلاد فرزند امام السجادين است
در جلوه ماه روي زين العابدين است

اين مي فروزد نور را در محفل جان
اين مي شكافد علم را با تيغ برهان

اين ماه را نبود به زيبايي قرينه
دور سر او گشته خورشيد مدينه

در اول ماه رجب مهري درخشيد
بر چشم عالم تا قيامت نور بخشيد

اين نازنين فرزند دلبند حسين است
محو خدا و مات لبخند حسين است

تا ماه رويش را حسين ابن علي ديد
چون مصحف ختم رسل بوسيد و بوسيد

اين است فرزندي كه از جد كرامش
آورده جابر با ادب عرض سلامش

رخسار او گلزار هستي را صفا داد
انگشت او چشمان جابر را شفا داد

هفت آسمان خشتي ز ايوان رفيعش
گلبوسه جبريل بر باب البقيعش

دنياي دين آباد قال الباقر ماست
عالم پر از فرياد قال الباقر ماست

با حضرت او الفتي ديرينه داريم
هر شب بقيعي در درون سينه داريم

ديديم يك درياي نور آن قبرها را
بوسيده ايم از راه دور آن قبرها را

* شعر از غلامرضا سازگار

/انتهاي پيام/