كتاب «كشورهاي اسلامي؛ چالش‌ها و حقوق بشر در جهان اسلام» نقد شد

 به گزارش خبرنگار «شبكه خبر دانشجو» از قم، دكتر محمد ستوده ديروز در نقد علمي اين كتاب اظهار داشت: اين كتاب مي‌تواند به تقويت منابع اسلامي كمك كند، تا كنون بحث اسلام و حقوق بشر را داشته ايم ولي اين نگاه از نظر دولت‌ها خلئي  بود كه كتاب مورد بحث، متناسب به آن پرداخته است.

معاون آموزشي و فرهنگي دانشگاه باقرالعلوم(ع) عنوان كتاب را ناقذ خواند و افزود: كتاب مذكور از نظر سبك نگارش، مفاهيم، منابع و سازماندهي مطالب و محتوا خوب عمل كرده و موضوع بحث اين كتاب نيز نياز امروز جهان اسلام است.

وي در ادامه تصريح كرد: يكي از نقدهاي وارد به اين كتاب اين است كه نويسنده سوال اصلي را مشخص نكرده و مخاطب گاهي دچار سردرگمي مي شود، همچنين در اين كتاب تناقض‌هايي نيز وجود داشت از جمله اينكه، كشورهاي اسلامي در تدوين، توسعه و ميزان اعلاميه حقوق بشر به يك اندازه نقش نداشتند در حالي كه در جاي ديگر چيز متفاوتي ذكر شده است. 

عضو هيئت علمي دانشگاه باقرالعلوم(ع) خاطرنشان كرد: عنوان تخريب و ويرانگري در مورد حق شرط به استدلال نياز دارد، كشور آمريكا براي خود حق شرط گذاشته و هر كجا منافع آنها تامين نشود زير بار نمي‌رود و ولي در اين اثر از حق شرط كشورهاي اسلامي به عنوان ويرانگر نام برده شده است.

ستوده همچنين بيان داشت: در قسمت توسعه مطالبي آورده شده است كه نشان مي‌دهد نگاه نويسنده از واقعيت دور شده و نگاه ايده آليستي به خود گرفته است، در مباحث تدوين و تكامل و حتي توسعه از نگارنده انتظار مي‌رفت كه بيشتر به مصاديق بپردازد نه اينكه تنها در مورد برخي موضوعات كلي بحث شود.

دكتر محمد حسين مظفري، مولف كتاب در اين نشست علمي گفت: كتاب در پي پاسخ به اين سوال است كه كشورهاي اسلامي چه نسبتي با نظام بين‌المللي حقوق بشر داشته يا خواهند داشت و آنچه اين اثر را از ساير آثار متمايز مي‌كند اين است كه از زمان تصويب اعلاميه جهاني حقوق بشر تاكنون، انديشمندان اسلامي در پي ايجاد ارتباطي ميان اعلاميه جهاني حقوق بشر با انديشه اسلامي بودند.

حجت الاسلام دكتر محمد حسين مظفري خاطرنشان كرد: در دهه 50 و 60 ميلادي انديشمندان اسلامي بيشتر دنبال اين بودند كه دين اسلام همه معيارها و مواد حقوق بشر را تاييد و از معيارها و قواعد آن حمايت مي‌كند؟

وي ادامه داد: اين اثر موضع كشورهاي اسلامي را در مورد نظام بين‌المللي حقوق بشر تبيين كرده است.

مظفري خاطرنشان كرد: در دهه 70 و 80 ميلادي اسناد بين المللي حقوق بشر گسترش پيدا كرده و مسلمانان ديگر با سندي به نام اعلاميه جهاني حقوق بشر مواجه نبودند و برخي اعلاميه‌ها مانند حقوق كودك در آن زمان تصويب شد، كه در آن زمان مهم ترين سوالاتي كه دولت‌هاي اسلامي با آن مواجه شده بودند اين بود كه آيا مي‌توانند اين اسناد را تصويب كنند يا نه؟ آنها بر اين باور بودند كه اسناد و قواعد بين‌المللي حقوق بشر را تا جايي مي‌پذيرند كه با احكام و شريعت اسلام در تعارض نباشد.

مظفري خاطرنشان كرد: در اين زمان موضوع اصلي ديگر اين نبود كه عالمان اسلامي و انديشمندان مسلمان چه نسبتي بايد با حقوق بشر و اين اعلاميه‌ها داشته باشند، ولي براي دولت‌ها، سوالات و ابهاماتي ايجاد شده بود.

گفتني است، اين نشست روز گذشته با حضور برخي از اساتيد و نويسندگان در سالن همايش هاي تبليغات اسلامي و از طرف اداره همكاري هاي علمي و بين الملل پژوهشگاه برگزار شد./انتهاي پيام/