کمبود ۱۳۰۰ نیروی اورژانس اجتماعی در کشور

به گزارش گروه اجتماعی خبرگزاری دانشجو، رئیس اورژانس اجتماعی سازمان بهزیستی کشور گفت: از آن جایی که نیرو‌های اورژانس اجتماعی امنیت شغلی ندارند و به صورت خرید خدمت و شرکتی فعالیت می‌کنند، لازم است با استخدام آن‌ها از جذب نیرو‌های با تجربه و مجرب در سازمان‌های دیکر جلوگیری کنیم.

رضا جعفری افزود: یکی از مهم‌ترین چالش‌های سازمان بهزیستی برای ارائه عملکرد مطلوب‌تر، فقدان امنیت شغلی کارشناسان شاغل در این مراکز است.

وی ادامه داد: کارشناسان اورژانس اجتماعی به رغم سختی کار، متأسفانه به صورت نیرو‌های خرید خدمت و شرکتی فعالیت می‌کنند و پس از مدتی هم که شرایط استخدام در سازمان‌های دیگر فراهم می‌شود سازمان بهزیستی را با همه سرمایه گذاری و تجارب اندوخته شده ترک می‌کنند.

جعفری اضافه کرد: اورژانس اجتماعی کشور دارای حدود چهار هزار نیرو است و یک هزار و ۲۰۰ تا یک هزار و ۳۰۰ نیرو در ۳۵۰ مرکز اورژانس سراسر کشور کم داریم.

وی تاکید کرد: کار پرسنل اورژانس اجتماعی سخت و طاقت فرسا است و فرسودگی شغلی آن‌ها زیاد است و از سوی دیگر امنیت شغلی ندارند؛ کارگاه‌های آموزشی متعددی برای آن‌ها برگزار می‌کنیم، اما برخی از این نیرو‌های مجرب و خوب در آزمون‌ها شرکت و سازمان را ترک می‌کنند.

رئیس اورژانس اجتماعی سازمان بهزیستی کشور گفت: استخدام آن‌ها را از سازمان امور اداری و استخدامی و وزارت رفاه و نیز نهاد ریاست جمهوری پیگیری می‌کنیم.

جعفری افزود: استاندارد تعداد پرسنل در مراکز اورژانس اجتماعی ۱۴ نفر است، اما در برخی مراکز، استاندارد پایین است و فقط ۸ نفر در آنجا کار می‌کنند که به این مراکز شهرستان‌ها، مراکز سطح ۲ اطلاق می‌شود.

وی اضافه کرد: در مراکز اورژانس اجتماعی استان‌ها، تعداد خودرو‌ها زیاد است و شیفت شب را نیز پوشش می‌دهند و مراجعان سرپایی نیز پذیرش می‌شود، اما در مراکز سطح دو شهرستان‌ها، نیرو‌ها کمتر است.

جعفری ادامه داد: در برخی مراکز، پذیرش خوابگاهی نداریم و مرکز مداخله نیست.

رئیس اورژانس اجتماعی سازمان بهزیستی کشور اظهار داشت: زنانی که به مراکز اورژانس اجتماعی مراجعه می‌کنند مورد ارزیابی اولیه قرار می‌گیرند و اگر نیازمند نگهداری و مراقبت باشند از ۲۱ تا ۴۵ روز در مراکز دختران و زنان یا در مراکز آسیبب دیده اجتماعی نگهداری می‌شوند.

جعفری افزود: اگر شرایط خانواده مهیا بود این زنان به خانواده بازگشت داده می‌شوند و اگر موقعیت مناسب نبود، در دیگر مراکز آسیب‌ها مانند خانه‌های امن اسکان می‌یابند.