واقعا به كجا چنين شتابان؟!

اين همه فيلم نازل، با اين فيلمنامه هاي - البته اگر اساسا فيلمنامه اي در كار باشد- نازل تر، در يك سيكل معيوب، در  چند ايده تكراري، با خلق چند «تيپ» نخ نما شده، دنبال چه چيزي هستند؟

سينماي عرفاني؟ روستا/ صحرا/ گله/ آدم ساده لوح/ پيرمرد/ امامزاده/ غروب/ ادا و اطوار/ معجزه/ تمام.

سينماي عشقي؟ دختر / پسر / يك پسر ديگر/ ماشين لوكس/ شمال شهر/ باران/ عشوه/ افسردگي/ ترانه/ مقاديري حرف ها و حركات و سكنات اروتيك/تمام.

سينماي سفارشي؟ رعايت نعل به نعل آنچه مديران سفارش دهنده خواسته اند/ مقاديري زيرآبي و شگرد براي وارونه كردن مفاهيم و القائات/ تعدادي شعار و پوستر/ عدم فروش و شكست تجاري كه البته براي اين فيلم ها اهميت ندارد/ تمام.

سينماي وحشت؟ ساخت فيلم هايي اكثرا «خنده دار»/ مقاديري تبر/ خون/جيغ/ سروصدا/ تمام.

و همين ژانرهاي ديگر كه در «سطح» و قشري از بد فهمي ها و كج فهمي هاي متوقف شده و در دوري مهمل، به گردش در دايره «خود هنرمند بيني» و توليد آثار نازل تر از ديروز منجر شده و البته فضا با تزريق حجمي انبوه از شعارها و جشنواره ها و همايش ها و ديگر «...هاي» و « .... اش ها» گل مالي مي شود و صاف و ... تمام!

واقعا اين فضاي «صفا سيتي منگوله اي» سينماي ايران در كنار آن حجم هجومي سينماي جشنواره زده و خيل انبوه آثار سفارشي و اندك آثار خوب، ولي مهجور مانده و قدر نديده و به بايگاني سپرده شده قرار است به كجا برسد كه تاكنون نرسيده است؟!

بايد باور كنيم كه قدر و منزلت، اندوخته و استعداد و حد و اندازه سينماي ايران و عواملش همين است؟/انتهاي پيام/