صداي پاي بهار ...

دلي كه مثل كبوتر حرم يك چندي رفته بود و هرم نفس هاي عاشق ترين خداي روي زمين به دلش نخورده بود، حالا دوباره نم نمك بر مي گردد و كناره سفره خاك و خاطره از پشت چشم هاي تر و تيره، غمزه هاي محبوب را به نظاره مي نشيند.

درست مثل كودكي و مادري، دلي و ديده اي، راهي و مسافري، عطري و شميمي، باغي و بهاري، صدايي و سكوتي، انتظاري و اشكي... درست مثل من، مثل تو و مثل رمضان.

رمضان، با آن قدم هاي استوار و عميق و معصوم و نجيب و مادرانه مي آيد و براي آب حيات دلمان، تشنگي مي سازد و براي دل  و ديده مان سوداي منتظر بودن و منتظر شدن.

فكرش را بكن! حالا ديگر اين خداست كه منتظر ماست. خدا، دلواپس ترين عاشق ماست براي برگشتن و دوباره نشستن كنار سفره اي كه مادرانه ترين است.

لحظه هاي ناب افطار و سحوري،‌ بوي عطر دعاي ابوحمزه ثمالي، نواي صاف و شريف ربناي استاد، شرافت و غيرت شربت خاك شير مادر كه با شور و شعور لحظه هاي افطار پر شده و آن وقت نواي اذان موذن زاده اردبيلي، گل هاي سرخ باغ خانه دل مي شدند آنجا كه گويند كه «درخانه دل هست چراغي   افروخته كاندر حرم افروختني نيست»

و برق چشم خدا كه دل از دلش رفته كنار سفره اي كه من و تو نشسته ايم تا دوباره به آفتاب سلامي دوباره دهيم.

فروغ شب هاي رمضان، آفتابي ترين ارتفاع و كبوترانه ترين پرواز است و تمامش مال ما، بندگان ميهمان ماه خدا.

باري؛ شوق، واژه اوست كه صداي پايش، زمزمه بهار است و تو كه پا به هر طرف بنهي و بهار را كه صدا بزني، با گوش دلت خواهي شنيد كه: ادعوني استجب لكم.

/انتهاي پيام/